Inloggen 
 

 Registreren
 Wachtwoord vergeten?


Terug naar het beginscherm

 
 
 
Neem contact op met de Agro-advieslijn:
0570-657417 (Houtsma Bedrijfsadvies)
ECLI:NL:RBAMS:2026:11288 
 
Datum uitspraak:03-11-2026
Datum gepubliceerd:18-11-2026
Instantie:Rechtbank Amsterdam
Zaaknummers:12281485 CV EXPL 26-828 12281485 CV EXPL 26-828
Rechtsgebied:Arbeidsrecht
Indicatie:Geschil over uitleg van de gesloten vaststellingsovereenkomst.
Trefwoorden:vaststellingsovereenkomst
wettelijke rente
 
Uitspraak
RECHTBANK
AMSTERDAM


Civiel recht
Kantonrechter

Zaaknummer: 12281485 \ CV EXPL 26-8283


Vonnis in verzet van 3 november 2026


in de zaak van


ING BANK PERSONEEL B.V.,
gevestigd te Amsterdam,
eisende partij in het verzet,
hierna te noemen: ING,
gemachtigde: mr. S. Wehl,

tegen



[gedaagde] ,
wonende te [woonplaats],
gedaagde partij in het verzet,
hierna te noemen: [gedaagde],
gemachtigde: mr. J.L.R. Kenens.





1De procedure


1.1.
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de oorspronkelijke dagvaarding van 27 februari 2026,
- het verstekvonnis van 7 april 2026,
- de dagvaarding in verzet van 4 mei 2026,
- het tussenvonnis van 17 juni 2026 met de verwijzing naar de afdeling kanton,
- de deurwaardersexploot tot oproeping na verwijzing van 25 juni 2026,
- het tussenvonnis van 17 juli 2026 waarin een mondelinge behandeling is bevolen, waarna een dag is bepaald.



1.2.
De mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden op 30 september 2026. Op de mondelinge behandeling is verschenen ING vertegenwoordigd door [naam 1] ([functie 1]) en bijgestaan door de gemachtigde. Ook [gedaagde] is verschenen, bijgestaan door de gemachtigde. Partijen hebben vragen van de kantonrechter beantwoord, waarvan de griffier aantekeningen heeft gemaakt en de gemachtigde van ING heeft spreekaantekeningen voorgedragen die aan het dossier zijn toegevoegd.



1.3.
Ten slotte is vonnis bepaald.








2De feiten


2.1.

[gedaagde] is op 15 juni 2015 in dienst getreden bij ING in de functie van [functie 2].



2.2.
In verband met het verval van zijn functie hebben partijen op 15 april 2025 een vaststellingsovereenkomst gesloten ter beëindiging van het dienstverband per 1 januari 2026. Daarbij zijn partijen een beëindigingsvergoeding overeengekomen van € 252.380,00 bruto, die ING op 23 januari 2026 diende te voldoen.



2.3.
Op de vaststellingsovereenkomst is het Sociaal Plan ING 2025-2027 van toepassing verklaard. In het Sociaal Plan staat in artikel 5.3.5 het volgende over verlofuren: “De nog openstaande verlofuren tot de datum van beëindiging worden geacht voorafgaand aan de beëindigingsdatum te zijn opgenomen en worden bij eindafrekening niet uitbetaalt. (…) Tot de laatste maand van je dienstverband kan je nog het toegestane bovenwettelijke vakantie-uren verkopen via Mijn Keuze Budget.” Artikel 5.7.1 van de ING Bank Cao 2025-2026 bepaalt – kort gezegd - dat het toegestane aantal uur dat verkocht mag worden 88 bedraagt.



2.4.
Voorafgaand aan het sluiten van de overeenkomst heeft de gemachtigde van [gedaagde] op 4 april 2025 in het kader van de onderhandelingen het volgende geschreven aan ING: “Client ontvangt een normale eindafrekening ter zake van vakantiebijslag, BIS en 13e maand alsmede per de Einddatum opgebouwde en resterende vakantieuren, voor zover die niet al elke maand aan cliënt bij de reguliere loonbetaling aan hem zijn uitbetaald.” Op 10 april 2025 heeft de gemachtigde van ING geantwoord dat de vakantiedagen niet worden uitbetaald bij de eindafrekening en deze op grond van het Sociaal Plan worden geacht te zijn genoten.



2.5.
In de definitieve overeenkomst is vervolgens het volgende in artikel 4 opgenomen:

“De nog openstaande verlofuren tot de datum van beëindiging worden geacht voorafgaand aan de beëindigingsdatum te zijn opgenomen en worden bij de eindafrekening niet uitbetaald. De verkoop van bovenwettelijke verlofuren kan tot in de laatste maand voorafgaand aan de maand waarin de laatste werkdag valt. In de laatste maand van uw dienstverband mag u geen openstaande vakantieuren meer verkopen via Mijn Keuze Budget.”




2.6.
Tevens is in de definitieve versie, op verzoek van [gedaagde], in artikel 26 opgenomen dat in geval van discrepantie de vaststellingsovereenkomst prevaleert boven het Sociaal Plan.



2.7.
Op 30 oktober 2025 heeft [gedaagde] aan ING kenbaar gemaakt dat het hem niet lukt zijn resterende bovenwettelijke verlofuren, te weten 119,26 uur, te verkopen via Mijn Keuze Budget. ING heeft zich vervolgens op het standpunt gesteld dat het aantal uur dat verkocht mag worden conform het Sociaal plan is gelimiteerd tot 88.



2.8.

[gedaagde] heeft vervolgens in november 2025 8,55 uur verkocht, zodat hij over het jaar 2025 in totaal 88 uur heeft verkocht. [gedaagde] heeft ING gesommeerd tot uitbetaling van het restant. ING heeft daar geen gehoor aan gegeven.



2.9.
De gemachtigde van [gedaagde] heeft op 28 januari 2026 de volgende e-mail aan ING geschreven:


“Cliënt stelt ING hierbij voor de laatste keer in de gelegenheid, en sommeert ING, om over te gaan tot betaling van die bovenwettelijke uren (…) alsmede met de buitengerechtelijke incassokosten ad € 3.749,98 (…) uiterlijk op 4 februari 2026.


Onderdeel van deze sommatie betreft ook de betaling van de beëindigingsvergoeding. Ondanks dat deze volgens de beëindigingsvergoeding uiterlijk op 23 januari jl. betaald had moeten worden, heeft cliënt die betaling niet ontvangen.



Bij gebreke van een tijdige en volledige betalingen zal ik de dagvaarding betekenen in welk geval ook aanspraak wordt gemaakt op de wettelijke rente over alle verschuldigde bedragen inclusief beëindigingsvergoeding.”




2.10.
Daarop heeft de gemachtigde van ING een dag later geantwoord dat er iets mis is gegaan bij de salarisadministratie en dat zij opdracht zal geven tot een spoedbetaling. Vervolgens heeft ING de beëindigingsvergoeding op 30 januari 2026 aan [gedaagde] uitbetaald.





3Het geschil


3.1.
Bij de op 27 februari 2026 uitgebrachte dagvaarding heeft [gedaagde] gevorderd dat ING veroordeeld wordt tot betaling van:


€ 12.451,16 bruto zijnde 110,51 bovenwettelijke verlofuren, vermeerderd met de wettelijke verhoging en de wettelijke rente,


de wettelijke rente over de beëindigingsvergoeding vanaf 23 januari tot 30 januari 2026,


€ 3.749,98 aan buitengerechtelijke incassokosten,


de proceskosten.





3.2.

[gedaagde] heeft daaraan het volgende ten grondslag gelegd. Partijen zijn in afwijking van het Sociaal Plan overeengekomen dat [gedaagde] recht heeft op uitbetaling van al zijn bovenwettelijke verlofuren. Verder maakt [gedaagde] aanspraak op wettelijke rente omdat ING te laat was met de uitbetaling van de beëindigingsvergoeding. Tevens maakt [gedaagde] aanspraak op buitengerechtelijke incassokosten, berekend over zowel de verlofuren als de beëindigingsvergoeding.



3.3.
In het verstekvonnis zijn de vorderingen van [gedaagde] toegewezen waarbij de buitengerechtelijke incassokosten zijn toegewezen tot een bedrag van € 899,51 en is de wettelijke verhoging beperkt tot 25%.



3.4.
ING vordert in het verzet dat het verstekvonnis wordt vernietigd en dat de vorderingen van [gedaagde] alsnog worden afgewezen.



3.5.
ING legt daaraan het volgende ten grondslag. Artikel 4 van de vaststellingsovereenkomst bepaalt uitsluitend tot welk moment de uren verkocht mogen worden, niet dat in afwijking van het Sociaal Plan alle uren verkocht mogen worden. ING voert tot slot verweer tegen de gevorderde wettelijke verhoging, de rente en de buitengerechtelijke incassokosten.





4De beoordeling


4.1.
Het verzet is op tijd en op de juiste wijze ingesteld.


uitleg van de bepaling




4.2.
In de kern zijn partijen verdeeld over de uitleg van artikel 4 van de vaststellingsovereenkomst, en meer specifiek de zinssnede: “De verkoop van bovenwettelijke verlofuren kan tot in de laatste maand voorafgaand aan de maand waarin de laatste werkdag valt.”



4.3.
Bij de uitleg van deze bepaling komt het niet alleen aan op de taalkundige uitleg van de in de vaststellingsovereenkomst gekozen bewoordingen, maar tevens op de zin die partijen in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs daaraan en aan elkaars gedragingen en verklaringen over en weer mochten toekennen en op hetgeen zij redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. Daarbij zijn alle omstandigheden van het geval van belang, gewaardeerd naar hetgeen de maatstaven van redelijkheid en billijkheid meebrengen.



4.4.
In artikel 4 van de vaststellingsovereenkomst staat niet beschreven dat het gaat om alle bovenwettelijke uren die kunnen worden verkocht. Er staat slechts dat het gaat om ‘de verkoop van bovenwettelijke uren’, hetgeen bewoordingen zijn van algemene en onbepaalde strekking. In dat licht is er taalkundig dan ook geen sprake van een discrepantie tussen het Sociaal Plan en de vaststellingsovereenkomst. Het enkele feit dat het woord toegestane niet in de bepaling staat en wel in het Sociaal Plan, maakt dat niet anders. Dat sluit immers niet uit dat het ook in de vaststellingsovereenkomst gaat over de toegestane uren.



4.5.
Verder is niet gebleken dat [gedaagde] in de onderhandelingen voorafgaand aan de vaststellingsovereenkomst concreet heeft aangegeven dat dat hij in afwijking van het Sociaal Plan alle bovenwettelijke verlofuren wilde verkopen. [gedaagde] heeft slechts in zijn e-mail van 4 april 2025 voorgesteld om zijn vakantie-uren uit te betalen bij de eindafrekening, maar daartegen heeft de gemachtigde van ING terecht aangevoerd dat de uitbetaling van deze uren bij de eindafrekening iets anders is dan de jaarlijkse verkoop van de bovenwettelijke verlofuren via Mijn Keuze Budget. Gelet op het feit dat ING in antwoord op de mail van 4 april 2025 enkel heeft gezegd dat verlofuren niet worden uitbetaald bij de eindafrekening, mocht [gedaagde] er redelijkerwijs niet van uitgaan dat hij recht had op de uitbetaling van alle uren. De vordering is dan ook niet toewijsbaar.


wettelijke rente



4.6.

[gedaagde] vordert wettelijke rente over de te laat betaalde beëindigingsvergoeding op grond van artikel 6:119 BW. Naar oordeel van de kantonrechter hebben partijen in de vaststellingsovereenkomst een fatale termijn afgesproken, te weten 23 januari 2026, zodat ING vanaf die datum in verzuim verkeerde. Niet in geschil is dat ING de vergoeding op 30 januari 2026 heeft voldaan. De kantonrechter zal de wettelijke rente over de beëindigingsvergoeding dan ook toewijzen vanaf 23 januari tot 30 januari 2026.


buitengerechtelijke incassokosten



4.7.

[gedaagde] vordert buitengerechtelijke incassokosten. Ter zitting heeft [gedaagde] toegelicht dat hieronder ook de buitengerechtelijke werkzaamheden vallen die zijn gemachtigde heeft verricht ter voldoening van de beëindigingsvergoeding. [gedaagde] doelt daarop de e-mail van 28 januari 2026.



4.8.
Voor vergoeding van de buitengerechtelijke incassokosten is vereist dat de verrichte werkzaamheden redelijkerwijs noodzakelijk waren en dat de gemaakte kosten naar hun omvang redelijk zijn. Naar het oordeel van de kantonrechter is aan de dubbele redelijkheidstoets niet voldaan. De gemachtigden van partijen hebben ter beëindiging van het dienstverband van [gedaagde] veelvuldig en langdurig met elkaar gecorrespondeerd. Er bestond geen discussie over de uitbetaling van de beëindigingsvergoeding, dat volgt ook uit de reactie van de gemachtigde op de mail van 28 januari 2026 dat er iets mis is gegaan met de salarisbetalingen. Nu de vergoeding ook twee dagen later is uitbetaald, ziet de kantonrechter dan ook geen grond voor toewijzing van de buitengerechtelijke incassokosten.


concluderend



4.9.
Het verstekvonnis wordt daarom vernietigd. De vorderingen van [gedaagde] zullen alsnog worden afgewezen, met dien verstande dat ING wel wordt veroordeeld tot betaling van de wettelijke rente over de beëindigingsvergoeding.



4.10.

[gedaagde] is grotendeels in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten van ING in de verstekprocedure betalen, te begroten op nihil, en ook de proceskosten (inclusief nakosten) van de verzetprocedure. De kosten van het uitbrengen van de verzetdagvaarding zullen echter voor rekening van ING komen, omdat deze kosten een gevolg zijn van het feit dat ING in eerste instantie niet is verschenen. De kosten van ING die [gedaagde] moet vergoeden worden begroot op:









- salaris gemachtigde


€


864,00


(2 punten × € 432,00)




- nakosten


€


144,00


(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing)




Totaal


€


1.008,00














5De beslissing

De kantonrechter


5.1.
vernietigt het verstekvonnis van 7 april 2026 met zaaknummer 12131006 CV EXPL 26-3471,

en opnieuw beslissend



5.2.
veroordeelt ING tot betaling van de wettelijke rente over de beeïndiginsvergoeding van € 252.380,00 bruto van 23 januari 2026 tot 30 januari 2026;



5.3.
veroordeelt [gedaagde] in de kosten van de verstekprocedure, aan de zijde van ING tot aan deze uitspraak begroot op nihil, en in de overige kosten van de verzetprocedure van € 1.008,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,



5.4.
verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad,



5.5.
wijst het meer of anders gevorderde af.









Dit vonnis is gewezen door mr. R.H. Mulderije en in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.














































58984



Artikel 141 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
Link naar deze uitspraak