Inloggen 
 

 Registreren
 Wachtwoord vergeten?


Terug naar het beginscherm

 
 
 
Neem contact op met de Agro-advieslijn:
0570-657417 (Houtsma Bedrijfsadvies)
ECLI:NL:RBDHA:2026:33962 
 
Datum uitspraak:22-07-2026
Datum gepubliceerd:17-11-2026
Instantie:Rechtbank Den Haag
Zaaknummers:NL25.46285
Rechtsgebied:Vreemdelingenrecht
Indicatie:VK. Regulier. Afwijzing mvv-aanvraag meerderjarige broers en zus. Syrische nationaliteit, verblijf in Libanon. Onjuiste toepassing jongvolwassenenbeleid: broers en zus hebben geen stappen richting zelfstandigheid gezet die zodanig zijn dat zij zich daarmee zelfstandig en moeiteloos kunnen handhaven. Beroep gegrond.
Trefwoorden:biologisch
landbouw
levensonderhoud
 
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.46285


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen



[eiser]
, geboren op [geboortedatum 1] 2007, v-nummer: [V-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. G.J. Dijkman),

en



de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. E.M.G. Walraven).



Inleiding



In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van zijn aanvraag voor een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) voor twee meerderjarige broers en een meerderjarige zus.


De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 15 januari 2025 afgewezen. Met het bestreden besluit van 27 augustus 2025 op het bezwaar van eiser is de minister bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.


De rechtbank heeft het beroep op 10 juni 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Ook de moeder van eiser en een tolk waren aanwezig. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.





Overwegingen


Waar gaat deze zaak over?


4. Eiser is geboren op [geboortedatum 1] 2007 en heeft de Syrische nationaliteit. Hij is als alleenstaande minderjarige vluchteling naar Nederland gekomen en heeft op
22 september 2022 een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd gekregen. Hij heeft op vijftienjarige leeftijd, op 12 december 2022 een aanvraag ingediend voor een mvv in het kader van nareis voor zijn vader, [persoon 1] , en zijn moeder,

[persoon 2] .

5. Ook heeft eiser een aanvraag ingediend voor een mvv met als verblijfsdoel ‘verblijf als familie- of gezinslid bij referent’ ten behoeve van:

- [persoon 3] , zijn broer, geboren op [geboortedatum 1] 1997;
- [persoon 4] , zijn zus, geboren op [geboortedatum 2] 1998;
- [persoon 5] , zijn broer, geboren op [geboortedatum 1] 2001;
- [persoon 6] , zijn broer, geboren op [geboortedatum 1] 2004; en
- [persoon 7] , zijn zus, geboren op [geboortedatum 3] 2013.

6. De minister heeft de aanvraag voor een mvv in het kader van nareis voor de ouders van eiser, en [persoon 6] en [persoon 7] op 15 januari 2025 ingewilligd. De ouders van eiser, en [persoon 6] en [persoon 7] zijn inmiddels Nederland ingereisd. De mvv-aanvraag waarover deze zaak gaat heeft vanaf dat moment alleen nog betrekking op [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] .

7. De minister heeft de aanvragen van [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] afgewezen als kennelijk ongegrond omdat er geen sprake is van familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden (EVRM). Volgens de minister zijn zij geen jongvolwassenen in de zin van het beleid omdat zij de financiële verantwoordelijkheid voor het gezin dragen en daarmee voorzien in hun eigen levensonderhoud. Met de werkzaamheden van [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] waren zij de kostwinners van het gezin, omdat hun vader door nierproblemen niet in staat zou zijn om te werken. De minister verwijst naar een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) waarin is geoordeeld dat kostwinnerschap door een meerderjarig kind op zichzelf al voldoende is om het jongvolwassenenbeleid niet aan te nemen. Hiermee hebben [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] namelijk laten zien dat ze stappen naar zelfstandigheid gezet hebben. Verder is het volgens de minister niet aannemelijk dat sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen [persoon 3] , [persoon 4] , [persoon 5] en hun ouders. [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] hebben tot het vertrek van hun ouders altijd met hen samengewoond, maar uit de verklaringen blijkt niet dat zij afhankelijk zijn van hun ouders. Ook is het niet aannemelijk dat [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] financieel of medisch afhankelijk zijn van hun ouders of andersom.

8. Volgens de minister is er ook geen sprake van familie- en gezinsleven tussen [persoon 3] , [persoon 4] , [persoon 5] en eiser, [persoon 6] en [persoon 7] . Tussen minderjarige kinderen en meerderjarige broers of zussen bestaat alleen familie- en gezinsleven als sprake is van hechte persoonlijke banden. Dit begrip is feitelijk van aard. De minister acht samenwoning in dit geval niet voldoende om te kunnen spreken van hechte persoonlijke banden. Er zijn geen andere omstandigheden aangedragen. De minister gaat daarom uit van een normale relatie tussen de broers en zussen die de gebruikelijk omgang niet overstijgt.

9. Omdat er geen familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM is vastgesteld, hoeft er volgens de minister geen belangenafweging te worden gemaakt.


Wat is het toetsingskader?


10. De minister heeft beleid opgesteld aan de hand waarvan de feitelijke gezinsband tussen een referent en diens meerderjarige biologische kind wordt beoordeeld. Uit paragraaf C2/4.1 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc 2000) volgt dat het meerderjarige biologische kind feitelijk behoort tot het gezin van de referent als er sprake is van gezinsleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM. Op grond van paragraaf B7/3.8.1 van de Vc 2000 geldt dat dit gezinsleven met meerderjarige kinderen in beginsel alleen wordt aangenomen als de banden tussen hen ‘further elements of dependency involving more than normal emotional ties’ bevatten. Dit betekent dat sprake moet zijn van bijkomende elementen van afhankelijkheid die de gebruikelijke emotionele banden overstijgen. Paragraaf B7/3.8.1 formuleert een uitzondering op deze hoofdregel, het zogenaamde jongvolwassenenbeleid. Uit dit beleid volgt dat de minister familie- en gezinsleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM aanneemt, indien het meerderjarige kind jongvolwassen is – in beginsel in de leeftijd van 18 tot en met 25 jaar –, op het peilmoment met de ouders in gezinsverband samenleefde, nog niet in zijn eigen onderhoud voorzag en nog geen zelfstandig gezin heeft gevormd. Als de minister het meerderjarige kind op grond van deze criteria als jongvolwassene aanmerkt, hoeft de minister niet meer te beoordelen of sprake is van een meer dan gebruikelijke afhankelijkheid en wordt de feitelijke gezinsband aanwezig geacht.


Wat vinden partijen in beroep en wat is het oordeel van de rechtbank daarover?


11. In de eerste plaats stelt eiser dat de minister ten onrechte heeft afgezien van een hoorzitting in bezwaar. Eiser wijst er op dat hij samen met zijn ouders en broers en zussen voor zijn vertrek naar Nederland vanaf 2011 in Libanon verbleef in een tent in een vluchtelingenkamp, waar de situatie slecht was en waar het gezin het hoofd niet of nauwelijks boven water kon houden. Eiser voert aan dat de minister te veel waarde hecht aan de leeftijd van [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] . Ten tijde van de aanvraag in december 2022 waren zij respectievelijk 25, 24 en 21 jaar oud. De procedure heeft echter zo lang geduurd dat zij ten tijde van het bestreden besluit respectievelijk 28, 27 en 24 jaar oud waren. Deze vertraging is niet aan hen te wijten. De minister had moeten motiveren waarom dergelijk groot belang wordt gehecht aan het tijdsverloop en of dit wel redelijk is in het licht van de oorzaak van de extreem lange duur van de procedure. Verder stelt eiser dat de lezing van de minister van de Afdelingsuitspraak van 29 mei 2024, rechtsoverwegingen 8.5 en 8.6, te selectief is. Hieruit volgt volgens eiser namelijk niet dat het enkele in eigen levensonderhoud voorzien al leidt tot verbreking van de gezinsband. Ten eerste moeten alle individuele omstandigheden betrokken worden. Ten tweede leidt niet elk werk direct tot de conclusie dat sprake is van in het eigen levensonderhoud voorzien. Volgens eiser hadden [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] hierover (nader) gehoord moeten worden. De genoemde verdiensten zijn dermate laag dat er niet van geleefd kan worden en het gezin bleef bij elkaar om zoveel mogelijk de kosten te delen. Tijdens zijn gehoor heeft [persoon 3] uitdrukkelijk verklaard dat hij vanwege zijn beperking en de financiële situatie niet zelfstandig kan wonen. Verder had de minister volgens eiser ook naar de omvang en het moment van werk moeten kijken. Zo heeft [persoon 3] verklaard dat er beperkt werd gewerkt en dat de verdiensten niet voldoende waren om van rond te komen. Volgens [persoon 3] was het “genoeg voor brood”. Dat betekent dat het werk onvoldoende was om in het volledige levensonderhoud te voorzien. Subsidiair voert eiser aan dat de hechte persoonlijke banden tussen eiser en zijn broers en zus en bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen de ouders en hun meerderjarige kinderen onvoldoende zijn beoordeeld.

De minister heeft in het verweerschrift en tijdens de zitting toegelicht dat strikt genomen alleen [persoon 5] jonger dan 25 jaar was ten tijde van het bestreden besluit, maar dat niet louter op basis van leeftijd zonder meer geconcludeerd kan worden dat er geen sprake van een jongvolwassene kan zijn. Het gaat de minister er om dat [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] in hun eigen levensonderhoud konden voorzien en dat ook deden voor anderen. Hierdoor kan niet langer worden gezegd dat zij op dat punt afhankelijk waren van hun ouders. Aan deze voorwaarde van het jongvolwassenenbeleid wordt daarmee niet voldaan.

12. De rechtbank stelt voorop dat partijen het er over eens zijn dat de minister in het kader van zijn toets aan het jongvolwassenenbeleid níet als doorslaggevend beschouwt dat [persoon 3] en [persoon 4] ouder dan 25 jaar waren ten tijde van het bestreden besluit. De minister heeft de beoordeling in deze zaak beperkt tot het moment waarop de ouders vertrokken uit Libanon en geconcludeerd dat niet wordt voldaan aan het jongvolwassenenbeleid. Die conclusie heeft de minister in de kern gebaseerd op zijn oordeel dat [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] , mede gelet op hun leeftijd, zodanige stappen richting zelfstandigheid hebben gezet dat zij in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Omdat zij daarmee niet meer afhankelijk waren van hun ouders, voldoen zij niet aan alle voorwaarden van het jongvolwassenenbeleid, volgens de minister.
13. Uit vaste rechtspraak volgt dat de minister in zijn beoordeling van familie- of gezinsleven in het kader van het jongvolwassenenbeleid als vereiste mag stellen dat een meerderjarig kind niet in zijn eigen onderhoud voorziet, als hij bij de toepassing van dat vereiste alle individuele omstandigheden betrekt in het licht van de vraag of een kind na het bereiken van de meerderjarige leeftijd feitelijk is blijven behoren tot het gezin van zijn ouders. De rechtbank is van oordeel dat de minister dit onvoldoende heeft gedaan en zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. Zo heeft de minister naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende meegewogen dat het hele gezin sinds 2011 in een vluchtelingenkamp in één tent leefde (“Ja, wij wonen allemaal in één tent”, “Dat past amper.”) en dat, zoals de minister kennelijk zelf ook aanneemt, hun ouders niet kunnen werken. [persoon 4] heeft hierover verklaard dat: “Als wij werken geven wij het aan mijn vader en moeder en zij gaan het uitgeven voor de familie.”. De vraag van de gehoormedewerker of kan worden gesteld “dat uw ouders op dit moment eigenlijk financieel afhankelijk zijn van u en uw broers” heeft [persoon 4] bevestigend beantwoord. Verder is de rechtbank van oordeel dat de minister onvoldoende heeft meegewogen dat het gezin afhankelijk is van externe hulp. [persoon 4] heeft daarover het volgende verklaard: “We krijgen ook hulp van de VN, namelijk 15 dollar per persoon. En wij krijgen ook hulp van het vluchtelingenkamp.” En “Eén keer in de twee à drie maanden krijgen we eten (voedselpakket). Hier zit rijst, groente en fruit in. En daarnaast krijgen we 15 dollar per persoon per maand.” [persoon 3] heeft verklaard dat “nu krijgen we klein beetje van UNHCR. Iets van 15 dollar per maand, verder niets.”.
14. Het standpunt van de minister dat hij niet kan volgen dat [persoon 3] niet kan werken als gevolg van een ongeluk aangezien [persoon 3] (daarna nog) op het land werkte, acht de rechtbank onzorgvuldig en onvoldoende gemotiveerd. Uit het gehoor van [persoon 3] volgt dat hij sinds zijn ongeluk niet werkt en dat hij niet zelfstandig kan wonen. Hoewel uit het gehoor van [persoon 4] volgt dat [persoon 3] (op enig moment) in de landbouw heeft gewerkt met [persoon 4] en [persoon 5] , is niet duidelijk wat de aard en omvang van die werkzaamheden is en of [persoon 3] zelfstandig kan werken. [persoon 3] is hierover niet nader bevraagd.
15. De rechtbank is daarom van oordeel dat de minister niet kan stellen dat [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] stappen richting zelfstandigheid hebben gezet, die zodanig zijn dat zij zich daarmee zelfstandig en moeiteloos kunnen handhaven. Dat de minister stelt dat stappen richting zelfstandigheid zwaarder wegen naarmate het kind ouder is, is op zichzelf niet onredelijk, maar in de context van de feitelijke situatie in Libanon niet voldoende om anders te oordelen. Het bestreden besluit is onzorgvuldig voorbereid en onvoldoende gemotiveerd. De minister heef zichzelf de mogelijkheid ontnomen om over het voorgaande nadere informatie in te winnen bij eiser door over het jongvolwassenenbeleid in de beslissing op bezwaar wél ten aanzien van het jongvolwassenenbeleid een ander, en nader (uitvoerig) gemotiveerd standpunt in te nemen dan in het primaire besluit, maar tegelijkertijd af te zien van een hoorzitting. De rechtbank volgt de minister dus niet in zijn standpunt dat eiser in bezwaar nader hadden moeten concretiseren waarover hij gehoord moest worden. Van een kennelijk ongegrond bezwaar was geen sprake en de minister heeft in strijd met de hoorplicht afgezien van een hoorzitting in bezwaar. De beroepsgrond slaagt.
15. Nu het beroep gegrond is vanwege de onjuiste toepassing van het jongvolwassenenbeleid, behoeft het subsidiaire standpunt van eiser geen bespreking.



Conclusie en gevolgen

17. Het beroep is gegrond wegens strijd met de artikelen 3:2, 7:3 en 7:12 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en de rechtbank vernietigt het bestreden besluit. De minister moet een nieuw besluit nemen met inachtneming van deze uitspraak. De minister dient eiser – en zo nodig [persoon 3] , [persoon 4] en [persoon 5] – te horen alvorens een nieuw besluit te nemen. De rechtbank stelt hiervoor een termijn van acht weken.

18. De rechtbank veroordeelt de minister in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).



Beslissing

De rechtbank:



verklaart het beroep gegrond;


vernietigt het bestreden besluit;


draagt de minister op binnen acht weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van deze uitspraak;


veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,-.




Deze uitspraak is gedaan door mr. O. Veldman, rechter, in aanwezigheid van
mr. A.C. Hummel, griffier. Uitgesproken in het openbaar op 22 juli 2026.






Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 4 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.


Zie de uitspraak van de Afdeling van 29 mei 2024, ECLI:NL:RVS:2024:2145.


Zie de uitspraak van de Afdeling van 24 maart 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1189.


Zie de uitspraak van de Afdeling van 27 maart 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1188.


Zie de uitspraak van de Afdeling van 20 november 2024, ECLI:NL:RVS:2024:4630.


ECLI:NL:RVS:2024:2145.


Zie pagina 5 van het rapport gehoor meerderjarig biologisch kind MVV-nareis ( [persoon 3] ) van
8 oktober 2024.


Zie pagina 11 van het rapport gehoor meerderjarig biologisch kind MVV-nareis ( [persoon 3] ) van
8 oktober 2024.


Zie ook de uitspraak van de Afdeling van 28 april 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1260.


Zie pagina 4 van het rapport gehoor meerderjarig biologisch kind MVV-nareis ( [persoon 3] ) van
8 oktober 2024.


Zie pagina 5 van het bestreden besluit.


Zie pagina 9 van het rapport gehoor meerderjarig biologisch kind MVV-nareis ( [persoon 4] ) van
19 november 2024.


Idem.


Zie pagina 6 van het rapport gehoor meerderjarig biologisch kind MVV-nareis ( [persoon 4] ) van
19 november 2024.


Zie pagina 11 van het rapport gehoor meerderjarig biologisch kind MVV-nareis ( [persoon 3] ) van
8 oktober 2024.


Zie pagina 5 van het rapport gehoor meerderjarig biologisch kind MVV-nareis ( [persoon 3] ) van
8 oktober 2024.


Zie het bestreden besluit, p. 4: “In de landbouw werken lukte hem wel omdat hij daarbij ondersteund werd door [persoon 4] en [persoon 5] .”.


Artikel 8:72, vierde lid, van de Awb.
Link naar deze uitspraak