|
|
|
| ECLI:NL:RBNNE:2025:5937 | | | | | Datum uitspraak | : | 13-02-2025 | | Datum gepubliceerd | : | 12-11-2026 | | Instantie | : | Rechtbank Noord-Nederland | | Zaaknummers | : | K/4302/11453327 | | Rechtsgebied | : | Arbeidsrecht | | Indicatie | : | Ontslag op staande voet rechtsgeldig gegeven; geen transitievergoeding; schadevergoeding werkgever. | | Trefwoorden | : | arbeidsovereenkomst | | | burgerlijk wetboek | | | taxatie | | | wettelijke rente | | | | Uitspraak | RECHTBANK
NOORD-NEDERLAND
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Groningen
Zaaknummer / rekestnummer: 11453327 \ AR VERZ 24-92
Beschikking van 13 februari 2025
in de zaak van
[verzoeker]
,
te [woonplaats] ,
verzoekende partij,
verwerende partij in het tegenverzoek,
hierna te noemen: [verzoeker] ,
gemachtigde: mr. J. Scholtens,
tegen
[verweerder] B.V.,
te [vestigingsplaats] ,
verwerende partij,
verzoekende partij in het tegenverzoek,
hierna te noemen: [verweerder] ,
gemachtigde: mr. A.TH. Nijk.
1De procedure
1.1.
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het verzoekschrift met productie 1 tot en met 5
- het verweerschrift tevens houdende zelfstandige (voorwaardelijke) tegenverzoeken met productie 1 tot en met 35
- een akte indienen producties, inhoudende producties 6 t/m 15, aan de zijde van [verzoeker]
- het verweerschrift tegen het voorwaardelijk zelfstandige verzoekschrift tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst, aan de zijde van [verzoeker]
- een akte indienen producties, inhoudende producties 16 t/m 19, aan de zijde van [verzoeker]
- een akte indienen producties, inhoudende producties 5 en 35a en 36, aan de zijde van [verweerder]
- een akte indienen producties, inhoudende productie 37, aan de zijde van [verweerder]
- een akte indienen producties, inhoudende productie 32 en 38 t/m 40, aan de zijde van [verweerder]
- een akte indienen producties, inhoudende productie 41 t/m 42, aan de zijde van [verweerder] .
1.2.
Op 15 januari 2025 heeft de mondelinge behandeling plaatsgevonden. [verzoeker] is verschenen, bijgestaan door mr. Scholtens. Aan de zijde van [verweerder] zijn de heer [CEO] (CEO) en de heer [directeur 1] (directeur) verschenen, bijgestaan door mr. F. Damen en mr. I. van Keulen. De gemachtigden van beide partijen hebben pleitaantekeningen overgelegd. Van het overige verhandelde ter zitting zijn door de griffier aantekeningen gemaakt.
1.3.
De oorspronkelijke verweerder, [bedrijf 2] B.V. ( [bedrijf 2] ), is per 1 januari 2025 juridisch gefuseerd met [bedrijf 1] B.V. ( [bedrijf 1] ), waarbij [bedrijf 1] als verkrijgende rechtspersoon gold en [bedrijf 2] als verdwijnende rechtspersoon. In geval van een juridische fusie neemt in een lopende procedure de verkrijgende rechtspersoon de procespositie over van de verdwijnende rechtspersoon. Vervolgens is verzocht de procedure op naam van de verkrijgende rechtspersoon voort te zetten. Na de juridische fusie heeft [bedrijf 1] haar naam gewijzigd in [verweerder] B.V. (hierna: [verweerder] ). Hierna zal de verwerende partij daarom als [verweerder] worden aangeduid.
2De feiten
2.1.
[verzoeker] , geboren op [geboortedatum] 1988, is sinds 1 januari 2013 in dienst bij (de voorganger van) [verweerder] . De functie van [verzoeker] is bedrijfsleider bij wat vroeger [bedrijf 1] was, met een loon van € 7.750,00 bruto per maand exclusief 8% vakantietoeslag, bij een arbeidsomvang van 38 uur per week.
2.2.
[bedrijf 2] was een onderneming gevestigd in [vestigingsplaats] gespecialiseerd in het produceren en monteren van stalen klimmaterialen en balustrades. [bedrijf 1] B.V. was een zustervennootschap van [bedrijf 2] gespecialiseerd in constructiewerkzaamheden en was gevestigd op hetzelfde adres.
2.3.
Tot aan de verkoop aan [bedrijf 3] in augustus 2024, was de heer [directeur grootaandeelhouder] (hierna: [directeur grootaandeelhouder] ), directeur grootaandeelhouder van [bedrijf 2] en [bedrijf 1] . Tot 1 augustus 2024 was [directeur grootaandeelhouder] de directe leidinggevende van [verzoeker] .
2.4.
Na 1 augustus 2024 is de heer [directeur 1] (hierna: [directeur 1] ) aangesteld als directeur en werd daarmee de nieuwe direct leidinggevende van [verzoeker] . De heer [CEO] (hierna: [CEO] ) is vanaf 1 augustus 2024 CEO.
2.5.
Op 30 september 2024 heeft [administrateur] (hierna: [administrateur] ), de administrateur, zich ziekgemeld.
2.6.
Op 3 oktober 2024 heeft [HR & Recuitment manager] (hierna: [HR & Recuitment manager] ), HR & Recruitment manager, gesproken met [administratief medewerker] (hierna: [administratief medewerker] ), administratief medewerker, en een nauwe collega van [administrateur] .
2.7.
[administrateur] heeft op 9 oktober 2024 ontslag genomen.
2.8.
Op 17 oktober 2024 heeft een fysiek gesprek plaatsgevonden tussen [HR & Recuitment manager] en [administratief medewerker] . [administratief medewerker] heeft tijdens dit gesprek aangegeven dat zij het vermoeden had dat [verzoeker] zichzelf verrijkte. Zij heeft aangegeven meer informatie te kunnen geven over een paar incidenten.
2.9.
Op 18 oktober 2024 heeft [HR & Recuitment manager] dit teruggekoppeld aan [CEO] en [directeur 1] . De conclusie was dat de door [HR & Recuitment manager] genoemde feiten nader onderzoek vergen.
2.10.
In de periode tussen 21 oktober en 29 oktober 2024 heeft [HR & Recuitment manager] via [administratief medewerker] diverse documenten ontvangen die betrekking hadden op de door haar beschreven situaties met betrekking tot [verzoeker] .
2.11.
Op 29 oktober 2024 heeft [verweerder] op basis van de op dat moment aanwezige informatie besloten tot het instellen van een diepgravend onderzoek naar [verzoeker] . Diezelfde dag heeft er een gesprek plaatsgevonden tussen [directeur 1] , [CEO] en [verzoeker] . De uitkomst van dit gesprek was dat er zou worden gekeken naar de wijze van communiceren van [verzoeker] , de impact op de organisatie en dat een eventuele training zou worden aangeboden.
2.12.
Vanaf 31 oktober 2024 heeft [verzoeker] vakantie opgenomen. Op 3 november 2024 heeft [verzoeker] een Whatsappbericht ontvangen van [directeur 1] met de volgende inhoud:
''[verzoeker] , we willen graag morgen om 9:00 uur met je in gesprek in [plaats] . Graag een bevestiging van jouw kant.''
2.13.
Op 4 november 2024 heeft er een (hoor-)gesprek plaatsgevonden tussen [CEO] , [directeur 1] en [verzoeker] .
2.14.
Na [verzoeker] geconfronteerd te hebben met de bevindingen van het onderzoek, is [verweerder] overgegaan tot ontslag op staande voet.
2.15.
Het gegeven ontslag op staande voet heeft [verweerder] per aangetekende en gewone post en per e-mail van 5 november 2024 bevestigd aan [verzoeker] . In deze brief staat onder meer:
''De hierboven omschreven gedragingen zijn voor [bedrijf 2] niet acceptabel. Elk vertrouwen in u als Bedrijfsleider en medewerker is hiermee verloren gegaan. Het is ongehoord dat een werknemer die nota bene een voorbeeldfunctie heeft, privéaangelegenheden via de zaak laat lopen. Hierbij heeft u [bedrijf 2] / [bedrijf 1] de kosten voor deze privéaangelegenheden laten dragen en uzelf bevoordeeld en verrijkt. De verklaringen die u in het hoorgesprek heeft gegeven zijn inconsistent, niet plausibel, niet onderbouwd en ongeloofwaardig. U draait in uw antwoorden en al zou het al zo zijn geweest dat u cash zou hebben betaald voor (een deel van) deze privéaangelegenheden, dan heeft u dit nooit besproken met – laat staan toestemming gevraagd aan – [directeur grootaandeelhouder] (destijds directeur). Daarnaast heeft u nagelaten dit deugdelijk te administreren. Het ontbreekt u aan het nemen van de verantwoordelijkheid en zorgvuldigheid die bij een bedrijfsleider past en u geeft onvoldoende blijk van een moreel kompas. Uw laconieke houding in het gesprek waarbij u de ernst niet lijkt in te zien, doet verder afbreuk aan de benodigde vertrouwensrelatie. (…)
De omstandigheid dat u op meerdere punten met tegenstrijdige en soms ronduit leugenachtige verklaring heeft afgelegd, is meegewogen en maakt dat [bedrijf 2] al het vertrouwen in u heeft verloren. (…)
De hierboven weergegeven samenvatting van de geconstateerde feiten en omstandigheden leveren zowel ieder voor zich als in onderlinge samenhang een dringende reden op voor een ontslag op staande voet (…). Het blijkt dat u op onrechtmatige wijze geld heeft onttrokken van uw werkgever en u zichzelf op onrechtmatige wijze heeft bevoordeeld. U blijkt niet te beschikken over de bekwaamheid of geschiktheid voor uw functie, heeft grovelijk de verplichtingen op basis van de arbeidsovereenkomst geschonden en heeft niet gehandeld in lijn met opdrachten van de werkgever. Uw gedrag is volstrekt onacceptabel en elk vertrouwen in samenwerking met u is compleet verloren gegaan.(…)''
2.16.
Bij brief van 13 december 2024 is [verzoeker] opnieuw/alsnog op staande voet ontslagen, wegens nieuwe omstandigheden die aan het licht zijn gekomen waaruit (wederom) zou blijken dat [verzoeker] zichzelf zou hebben verrijkt door kosten voor privéaangelegenheden door [verweerder] te laten betalen.
3Het verzoek
3.1.
[verzoeker] verzoekt, samengevat, na wijziging van het verzoek ter zitting waarbij het oorspronkelijke primaire verzoek is ingetrokken evenals de voorlopige voorziening, bij beschikking, uitvoerbaar bij voorraad:
Primair
[verweerder] te veroordelen tot betaling aan [verzoeker] van een billijke vergoeding ten bedrage van € 150.000,00 dan wel een door de kantonrechter te bepalen billijke vergoeding;
[verweerder] te veroordelen tot betaling aan [verzoeker] van de transitievergoeding van € 33.952,64 bruto;
[verweerder] te veroordelen tot betaling van de gefixeerde schadevergoeding ten bedrage van het loon van 4 november 2024 tot 1 maart 2025;
[verweerder] te veroordelen tot betaling van [verzoeker] zijn volledige salaris tot 4 november 2024 te vermeerderen met 8% vakantietoeslag, een en ander te vermeerderen met de wettelijke verhoging van 50% en de wettelijke rente vanaf 4 november 2024;
[verweerder] te veroordelen tot afgifte van een deugdelijke eindafrekening wat betreft de hiervoor genoemde vergoedingen, alsmede het loon, niet-genoten vakantiedagen en pro-rate vakantiegeld, op straffe van een dwangsom van € 500,00 per dag of dagdeel dat [verweerder] hiermee in gebreke blijft, met een maximum van € 30.000,00 dan wel een zodanig bedrag en/of maximum als de kantonrechter bepaalt en tevens tot uitbetaling van voornoemde eindafrekening binnen zeven dagen na deze beschikking;
Subsidiair
6. [verweerder] te veroordelen tot betaling aan [verzoeker] van de transitievergoeding van € 33.952,64 bruto;
7. [verweerder] te veroordelen tot afgifte van een deugdelijke eindafrekening wat betreft de hiervoor genoemde vergoedingen, alsmede het loon, niet-genoten vakantiedagen en pro-rate vakantiegeld, op straffe van een dwangsom van € 500,00 per dag of dagdeel dat [verweerder] hiermee in gebreke blijft, met een maximum van € 30.000,00 dan wel een zodanig bedrag en/of maximum als de kantonrechter bepaalt en tevens tot uitbetaling van voornoemde eindafrekening binnen zeven dagen na deze beschikking;
Zowel primair als subsidiair
8. [verweerder] te veroordelen tot betaling aan [verzoeker] van de wettelijke rente vanaf het tijdstip van opeisbaarheid van de hiervoor genoemde bedragen tot aan de dag van algehele voldoening;
9. [verweerder] te veroordelen tot rectificatie van – de berichtgeving omtrent – het ontslag op staande voet van [verzoeker] op de onder randnummer 89 van het verzoekschrift beschreven wijze, binnen drie dagen na deze beschikking althans op een door de kantonrechter te bepalen manier, op straffe van een dwangsom van € 500,00 per dag(deel) dat [verweerder] daarmee in gebreke blijft, met een maximum van € 30.000,00, dan wel een zodanig bedrag en/of maximum als de kantonrechter bepaalt;
10. [verweerder] te gelasten negatieve uitlatingen naar personeel, leveranciers, klanten en andere derden over [verzoeker] te staken en gestaakt te houden op straffe van een dwangsom van € 500,00 per dag(deel) dat [verweerder] daarmee in gebreke blijft, met een maximum van € 30.000,00 dan wel een zodanig bedrag en/of maximum als de kantonrechter bepaalt;
11. [verweerder] te veroordelen tot betaling van de door [verzoeker] gemaakte buitengerechtelijke kosten;
12. [verweerder] te veroordelen tot het betalen van de kosten van de procedure.
4Het verweer en tegenverzoek
4.1.
[verweerder] verweert zich tegen het verzoek van [verzoeker] en concludeert tot afwijzing daarvan. Bij wijze van zelfstandige (voorwaardelijke) tegenverzoeken, en na wijziging daarvan, verzoekt [verweerder] :
Primair
I. voor recht te verklaren dat [verzoeker] rechtsgeldig op 4 november 2024, althans 13 december 2024, op staande voet is ontslagen;
Subsidiair
II. onder de voorwaarde dat de arbeidsovereenkomst met [verzoeker] niet reeds is geëindigd, de arbeidsovereenkomst te ontbinden op de kortst mogelijke termijn wegens verwijtbaar handelen of nalaten, wegens een verstoorde arbeidsverhouding of op grond van een combinatie van omstandigheden zonder toekenning van een transitievergoeding;
Zowel primair als subsidiair:
III. [verzoeker] te veroordelen tot betaling van een schadebedrag van € 16.131,11 aan [verweerder] , dan wel een door de kantonrechter te bepalen bedrag;
IV. [verzoeker] te verplichten de genoemde bedrijfsmiddelen en de trap, een en ander zoals omschreven in randnummer 155 en 156 van het verweerschrift te retourneren, uiterlijk 7 dagen na de beschikking (dan wel 7 dagen na de datum van ontbinding van de arbeidsovereenkomst), dan wel op een andere door de kantonrechter te bepalen datum, bij gebreke waarvan op straffe van een boete van € 500,00 per dag of dagdeel dat hij niet aan de beschikking voldoet;
V. [verzoeker] te veroordelen tot voldoening van de buitengerechtelijke kosten van € 500,00 vermeerderd met de wettelijke rente over dit bedrag van de achtste dag na betekening van deze beschikking tot de dag van volledige betaling;
VI. [verzoeker] te veroordelen in de kosten van de procedure.
5De beoordeling
Eiswijziging
5.1.
Bij akte van 8 januari 2025 heeft [verweerder] haar verzoek ten aanzien van onderdeel III vermeerderd. Hiertegen is geen bezwaar gemaakt door [verzoeker] . Nu de kantonrechter de vermeerdering ook overigens niet in strijd acht met de goede procesorde, zal de kantonrechter uitgaan van het vermeerderde verzoek.
Gezamenlijke behandeling verzoek en tegenverzoek
5.2.
In haar tegenverzoek is door [verweerder] een schadevergoeding verzocht die in beginsel via een dagvaardingsprocedure aanhangig dient te worden gemaakt. Doordat [verweerder] dat bedrag (deels) heeft verrekend met wat zij volgens de eindafrekening aan [verzoeker] verschuldigd is, is er naar het oordeel van de kantonrechter voldoende samenhang om dat tegenverzoek van [verweerder] ook mee te nemen in de beoordeling van de andere met het ontslag op staande voet samenhangende verzoeken.
Kernvraag
5.3.
De kernvraag die in de onderhavige procedure voorligt, is of [verweerder] aan [verzoeker] een ontslag op staande voet mocht geven en, afhankelijk van het antwoord op die vraag, hoe de arbeidsovereenkomst financieel tussen [verzoeker] en [verweerder] moet worden afgewikkeld. Doordat [verzoeker] de zogenaamde switch heeft gemaakt en thans niet langer vernietiging van het op 4 november 2024 gegeven ontslag op staande voet verzoekt maar in plaats daarvan aanspraak maakt op een billijke vergoeding, beperkt het geschil zich tot de gronden die aan het ontslag op staande voet op 4 november 2024 ten grondslag zijn gelegd.
Het toetsingskader bij een ontslag op staande voet
5.4.
Omdat het ontslag op staande voet een uiterst middel is en mogelijk grote gevolgen heeft voor de werknemer, stelt de wet daaraan in artikel 7:677 lid 1 Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) strenge eisen. Voor een dergelijke opzegging is op grond van het genoemde artikel vereist dat het ontslag onverwijld wordt gegeven, dat sprake is van een dringende reden en dat de dringende reden onverwijld is medegedeeld. Als dringende redenen voor de werkgever worden op grond van artikel 7:678 lid 1 BW beschouwd zodanige daden, eigenschappen of gedragingen van de werknemer, die tot gevolg hebben dat van de werkgever redelijkerwijs niet kan worden gevergd de dienstbetrekking te laten voortduren. Volgens vaste rechtspraak is bij de beoordeling van de gerechtvaardigdheid van het ontslag een afweging vereist van alle omstandigheden van het geval, in onderling verband en samenhang beschouwd. Daarbij behoren in de beschouwing in de eerste plaats te worden betrokken de aard en de ernst van hetgeen de werkgever als dringende reden aanmerkt, en verder onder meer de aard van de dienstbetrekking, de duur daarvan en de wijze waarop de werknemer die dienstbetrekking heeft vervuld, alsmede de persoonlijke omstandigheden van de werknemer, zoals zijn leeftijd en de gevolgen die een ontslag op staande voet voor hem zouden hebben. De opzeggende partij moet de aanwezigheid van de dringende reden stellen en zo nodig bewijzen.
Het ontslag op staande voet is onverwijld gegeven
5.5.
[verzoeker] heeft aangevoerd dat het ontslag op staande voet niet onverwijld is gegeven, omdat de facturen van [bedrijf 5] dateren van 25 september 2023, de factuur van de traptreden van [bedrijf 4] BV dateert van 20 februari 2024 en het inzetten van [naam] heeft plaatsgevonden in de periode van 1 tot en met 3 mei 2024. [verweerder] is dus al langer op de hoogte van de facturen dan wel had zij hiervan op de hoogte kunnen zijn vanwege het financiële controle systeem, aldus [verzoeker] .
5.6.
[verweerder] heeft op haar beurt aangevoerd dat het ontslag onverwijld is gegeven. Voor de financiële controle geldt dat de facturen worden gecontroleerd en goedgekeurd door degene die de bestelling heeft verricht, waarna de facturen teruggaan naar de administrateur. Deze maakt vervolgens een betaallijst waarna [verzoeker] bepaalt wie betaald wordt. De financiële directie verricht de uiteindelijke betaling, zonder dat een nadere inhoudelijke controle plaatsvindt. Vóór 29 oktober 2024 had [verweerder] geen aanleiding om nader onderzoek te doen naar [verzoeker] . Pas met de door [administratief medewerker] op 29 oktober 2024 aangeleverde documenten, in het bijzonder de mailcorrespondentie tussen [administrateur] en [verzoeker] over de bedrijfsbus, ontstond bij [verweerder] het concrete vermoeden van een dringende reden, waarvan zij niet eerder op de hoogte had kunnen zijn. Vervolgens heeft [verweerder] direct onderzoek gedaan en naar aanleiding van de uitkomsten daarvan is direct ontslag op staande voet gegeven.
5.7.
De kantonrechter is van oordeel dat het ontslag op staande voet onverwijld is gegeven. Gelet op de bevoegdheid van [verzoeker] om aan hem gekoppelde facturen goed te keuren en het betaaladvies goed te keuren, was er eerder geen vermoeden van een dringende reden. Zodra het vermoeden van het bestaan van een dringende reden bij [verweerder] op 29 oktober 2024 bestond, heeft zij om zich van de juistheid van dat vermoeden te verzekeren, onderzoek hiernaar gedaan. Dit onderzoek heeft plaatsgevonden van 29 oktober 2024 tot 1 november 2024. Tijdens dit onderzoek zijn de factuur van de traptreden, de factuur van [bedrijf 5] , het inzetten van een medewerker bij [verzoeker] thuis en de gang van zaken omtrent de bedrijfsbus naar voren gekomen. Vervolgens is [verzoeker] op 4 november 2024 met de uitkomsten van het onderzoek geconfronteerd en op staande voet ontslagen. Naar het oordeel van de kantonrechter volgt hieruit dat het ontslag op staande voet onverwijld is gegeven.
De dringende reden is voldoende duidelijk medegedeeld
5.8.
De dringende reden dient onverwijld aan de werknemer te worden medegedeeld. Tussen partijen staat niet ter discussie dat dit in het gesprek van 4 november 2024 en met de ontslagbrief van 5 november 2024 is gebeurd en daarmee onverwijld.
Er is sprake van een dringende reden
5.9.
Voor de beoordeling van de vraag of sprake is van een dringende reden, is de aan [verzoeker] opgegeven reden zoals vermeld in de ontslagbrief maatgevend. [verweerder] heeft aangevoerd dat er meerdere ontslaggronden in de brief staan vermeld, namelijk dat [verzoeker] zichzelf – met de in de brief genoemde voorvallen – heeft verrijkt en dat hij tegenstrijdige en soms leugenachtige verklaringen heeft afgelegd. Volgens [verzoeker] blijkt onvoldoende uit de brief dat het afleggen van tegenstrijdige en soms leugenachtige verklaringen als zelfstandige ontslaggrond moet worden aangemerkt. De kantonrechter volgt [verzoeker] in dit standpunt. In de brief staat: ''De omstandigheid dat u op meerdere punten een tegenstrijdige en soms ronduit leugenachtige verklaring heeft afgelegd, is meegewogen en maakt dat [bedrijf 2] (kantonrechter: [verweerder] ) al het vertrouwen in u heeft verloren.'' Hieruit volgt naar het oordeel van de kantonrechter dat dit niet zozeer een zelfstandige grond is, maar veeleer een omstandigheid die is meegenomen in de omstandighedentoets.
5.10.
De door [verweerder] genoemde dringende reden dat [verzoeker] zichzelf zou hebben verrijkt door kosten voor privéaangelegenheden via [verweerder] te laten lopen, baseert zij op de volgende voorvallen:
[verzoeker] heeft een trap laten tekenen door [verweerder] en traptreden besteld op kosten van [verweerder] . Er is een factuur voor trap (treden), voorzien van een stempel en handtekening van [verzoeker] , door [verweerder] voldaan, terwijl dit gaat om een trap voor een woning die in eigendom is van [verzoeker] ;
[verzoeker] heeft een medewerker van [verweerder] , [naam] (hierna: [naam] ), werkzaamheden laten verrichten in de periode van 1 tot en met 3 mei 2024 aan zijn woning, terwijl [naam] die dagen door [verweerder] is betaald;
Er zijn twee facturen van [bedrijf 5] voor het leveren van een aluminium dakgoot, zetwerk en huur van een bus, voorzien van een stempel en handtekening van [verzoeker] , door [verweerder] betaald. Deze materialen waren bestemd voor de schuur van [verzoeker] ;
[verzoeker] heeft een bedrijfsbus privé gebruikt en deze bedrijfsbus zou [verzoeker] voor een irreëel bedrag hebben willen overnemen. Bovendien heeft [verzoeker] er niet voor zorg gedragen dat de bedrijfsbus werd gekeurd waardoor [verweerder] een boete heeft ontvangen van het RDW en heeft [verzoeker] toegestaan dat werknemers de bedrijfsbus voor privé-zaken gebruikten.
Daarbij stelt [verweerder] zich op het standpunt dat voor al deze voorvallen geldt dat deze transacties niet juist zijn geadministreerd en dat er geen overleg heeft plaatsgevonden met een meerdere van [verzoeker] dan wel dat er geen toestemming is gegeven door [verweerder] . Daar bovenop zijn de kosten niet door [verzoeker] aan [verweerder] vergoed. De kantonrechter dient te beoordelen of deze redenen afzonderlijk en/of in samenhang bezien een dringende reden opleveren.
5.11.
Met betrekking tot de vier genoemde voorvallen heeft [verzoeker] het volgende aangevoerd. [verzoeker] heeft erkend dat hij via [verweerder] traptreden heeft gekocht/laten maken en dat de factuur door [verweerder] is betaald. [verzoeker] heeft echter aangevoerd dat hij dit heeft overlegd met [administrateur] . Dit was een medewerker van de administratie die volgens [verzoeker] tussen hem en directeur [directeur grootaandeelhouder] , in stond. [verzoeker] heeft een deel cash betaald aan [administrateur] . Dat ging in een potje waaruit diverse uitjes en eten op vrijdagmiddag werd bekostigd. Het andere deel zou worden verrekend met zijn (over-)uren. Met betrekking tot de facturen van [bedrijf 5] heeft [verzoeker] aangevoerd dat een particulier daar niet kan bestellen. In overleg met [administrateur] heeft [verzoeker] daarom materiaal via de zaak besteld. De afspraak was dat dit (ook) zou worden verrekend met zijn uren. Een deel daarvan is bovendien door [verzoeker] cash voldaan. Daarnaast heeft [verzoeker] toegegeven dat [naam] werkzaamheden bij hem thuis heeft verricht. Door problemen met een klant moest [verzoeker] onverwachts naar Frankrijk, terwijl hij vrij had genomen. [verzoeker] had [naam] gevraagd of hij wilde bijverdienen. [naam] zou dan vrij nemen bij [verweerder] om bij [verzoeker] te kunnen klussen. Toen later bleek dat [naam] geen vrij had genomen, is met [administrateur] afgesproken dat de uren van [verzoeker] die hij alsnog had gewerkt zouden worden verrekend met de uren van [naam] , aldus [verzoeker] . In zijn algemeenheid heeft [verzoeker] aangevoerd dat hij alles steeds met [administrateur] heeft overlegd en heeft afgesproken dat het zou worden verrekend. Er is dus wel degelijk toestemming gegeven, aldus [verzoeker] . Bovendien was het gebruikelijk binnen de organisatie dat er facturen voor privéaangelegenheden konden worden verrekend met (vakantie/ADV-)uren. Met betrekking tot de bedrijfsbus was het de bedoeling dat [verzoeker] de bus zou overnemen, dat is echter niet gebeurd. [verzoeker] wachtte op het taxatierapport dat volgens [verweerder] eerst zou moeten worden opgemaakt. De verantwoordelijkheid voor het keuren van de auto, lag dan ook niet bij hem. Dit behoorde ook niet tot zijn takenpakket. Wel heeft [verzoeker] bevestigd dat hij de bus privé heeft gebruikt. Hij heeft ook andere medewerkers toestemming gegeven de bedrijfsbus te gebruiken in de weekenden, bijvoorbeeld voor een verhuizing. [verzoeker] zag het gebruik van de bedrijfsbus als een soort vergoeding voor de overuren die hij en de medewerkers voor [verweerder] hadden gemaakt.
5.12.
De kantonrechter overweegt als volgt. Vast staat dat [verzoeker] kosten voor privéaangelegenheden heeft laten lopen via [verweerder] en laten betalen door [verweerder] . De vraag is in hoeverre [verzoeker] hiervoor toestemming had van [verweerder] dan wel sprake was een (ingesleten) gebruik en of [verzoeker] de betreffende kosten aan [verweerder] heeft vergoed. Daarbij zal de kantonrechter eerst ingaan op de drie voorvallen die zien op de uitgaven die [verzoeker] voor privéaangelegenheden heeft gemaakt en die door [verweerder] zijn betaald.
5.13.
De kantonrechter volgt [verweerder] in haar standpunt dat in zijn algemeenheid voor een werknemer zonneklaar dient te zijn dat hij of zij niet via de werkgever privé-aankopen kan doen, tenzij daarvoor toestemming is verleend. Ook zonder dat dit expliciet duidelijk is gemaakt door de werkgever of zonder dat daarvoor beleid bestaat, kan hierover naar het oordeel van de kantonrechter geen misverstand bestaan. Dat dit ook voor [verzoeker] helder was blijkt wel uit het feit dat [verzoeker] aangeeft dat hij elke aankoop via [verweerder] met [administrateur] heeft overlegd. Naast dat het overleg door [administrateur] wordt ontkend, is voor de kantonrechter echter niet duidelijk geworden waarom [verzoeker] dit met [administrateur] overlegde. Uit het verweerschrift van [verweerder] blijkt en ook ter zitting, is gebleken dat [administrateur] een administrateur was zonder bevoegdheden in het financiële proces en dat [administrateur] onder het gezag stond van [verzoeker] . Het was aan [verzoeker] om facturen goed te keuren door het zetten van zijn stempel en handtekening. Gelet op de positie van [verzoeker] als bedrijfsleider binnen de organisatie had het voor de hand gelegen om toestemming te vragen aan zijn leidinggevende dan wel aan een andere medewerker met een hogere positie dan die van [verzoeker] , om privé-uitgaven te laten lopen via [verweerder] . Binnen [verweerder] was dit destijds [directeur grootaandeelhouder] , directeur, of de heer [hoofd van de financiële afdeling] , hoofd van de financiële afdeling. Vast is komen te staan dat [verzoeker] niet met deze personen heeft overlegd.
5.14.
Het standpunt van [verzoeker] dat sprake is van een (ingesleten) gebruik, in die zin dat medewerkers van [verweerder] privéuitgaven door [verweerder] kunnen laten betalen en dat dit vervolgens wordt verrekend met de (vakantie- of ADV-)uren van medewerkers, is evenmin door [verzoeker] aangetoond. De overgelegde verklaring van één medewerker (de heer [medewerker] ), is daarvoor onvoldoende. Bovendien wordt door hem niet concreet verklaard wat het gebruik binnen de organisatie is. De door [verzoeker] aangehaalde kwestie met [naam] , waarin [verweerder] de schulden van [naam] met zijn verlofuren heeft verrekend, geeft evenmin aan dat er sprake is van een (ingesleten) gebruik binnen de organisatie. Door [verweerder] is voldoende gemotiveerd dat de situatie van [naam] een uitzonderingssituatie betrof en zo was vorm gegeven om loonbeslag te voorkomen. Bovendien is die regeling in overleg met [verweerder] tot stand gekomen.
5.15.
Dan komt de kantonrechter toe aan de vraag of [verzoeker] de kosten aan [verweerder] heeft vergoed. Met betrekking tot de inzet van [naam] bij [verzoeker] begrijpt de kantonrechter dat het uiteindelijk de bedoeling was dat de uren van [verzoeker] zouden worden verrekend met de uren van [naam] . Deze verrekening is evenwel niet terug te vinden in de urenadministratie. Nog afgezien van de houdbaarheid van de door [verzoeker] geschetste constructie, geldt ook voor dit voorval dat niet is gebleken dat [verzoeker] dit heeft afgestemd met de daarvoor bevoegde medewerker binnen [verweerder] . Dit had echter wel van [verzoeker] mogen worden verwacht, als er een constructie wordt bedacht waarin personeelsleden in verschillende functies en daarmee verschillende salarissen, gaan 'ruilen' qua uren.
5.16.
Daarnaast zijn de door [verzoeker] gestelde (gedeeltelijke) cashbetalingen, gelet op de betwisting aan de zijde van [verweerder] , evenmin aangetoond. Het had voor de hand gelegen dat [verzoeker] in dit kader een reçu of verklaring zou overleggen die deze stelling onderschrijft. Dit heeft hij echter nagelaten. Daarbij wordt het gebruik van het potje, zoals [verzoeker] dat omschrijft, betwist door [verweerder] . Verder heeft [verzoeker] ter zake van de factuur van de traptreden en de facturen van [bedrijf 5] niet kunnen aantonen dat er daadwerkelijk uren zijn verrekend. Dit volgt niet uit de urenadministratie van [verweerder] .
5.17.
Voor wat betreft de bedrijfsbus heeft [verweerder] aangevoerd dat [verzoeker] deze tegen een te laag bedrag wilde overnemen en dat hij de bedrijfsbus privé gebruikte, terwijl de bus (nog) niet van [verzoeker] was. Ook wordt [verzoeker] door [verweerder] verweten dat hij de bedrijfsbus niet tijdig APK heeft laten keuren en door het personeel liet gebruiken.
5.18.
Als het gaat om de overname van de bedrijfsbus dan is naar het oordeel van de kantonrechter voldoende duidelijk geworden dat [verzoeker] de bedrijfsbus tegen de nog te taxeren waarde kon overnemen. Dat die taxatie – om wat voor reden dan ook – niet van de grond is gekomen, kan [verzoeker] niet worden verweten. Wel is ter zitting komen vast te staan dat [verzoeker] , hoewel hij de bus nog niet had overgenomen, de bedrijfsbus privé gebruikte en ook andere werknemers toestemming gaf de bedrijfsbus privé te gebruiken. Volgens [verzoeker] was het gebruikelijk om de bedrijfsbus privé te gebruiken en hij zag dat als een vergoeding voor gemaakte overuren. Niet is vast komen te staan dat er beleid was omtrent het privé gebruik van de bus. Het lijkt er dan ook op dat het een zelfstandige beslissing van [verzoeker] was. Van toestemming voor het privé gebruik van dit bedrijfsmiddel was in ieder geval geen toestemming van [verweerder] . Zulks klemt te meer nu niet is gebleken dat door [verzoeker] of de andere werknemers een vergoeding werd betaald voor het gebruik van de bedrijfsbus.
5.19.
Gelet op hetgeen hierboven is geoordeeld, is naar het oordeel van de kantonrechter voldoende komen vast te staan dat [verzoeker] privéaangelegenheden via [verweerder] heeft laten lopen, zonder toestemming van [verweerder] en zonder de kosten daarvan aan [verweerder] te vergoeden, althans er niet op toe te zien dat dat gebeurde. Verder heeft [verzoeker] , zonder overleg en zonder vergoeding, privé gebruik gemaakt en laten maken van een bedrijfsmiddel. Of dit ook een dringende reden oplevert, die maakt dat van [verweerder] in redelijkheid niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren, hangt af van alle omstandigheden van het geval.
5.20.
Dat [verzoeker] zonder toestemming van [verweerder] privéaangelegenheden via [verweerder] heeft laten lopen en de kosten daarvan niet aan [verweerder] heeft vergoed, is naar het oordeel van de kantonrechter aan te merken als ernstig. Feitelijk heeft [verzoeker] [verweerder] , zonder dat [verweerder] dat wist en kon zien in de administratie, laten betalen voor privéaangelegenheden. Dit geldt ook voor het, zonder deugdelijke afspraken en vergoeding, gebruiken van de bedrijfsbus voor privé doeleinden. Voor [verzoeker] pleiten zijn smetteloze dienstverband van elf jaar en het feit dat een geldig ontslag op staande voet voor hem enorme financiële gevolgen heeft. In de gegeven omstandigheden is een ontslag op staande voet echter gerechtvaardigd. De handelswijze van [verzoeker] kan worden aangemerkt als een dermate ernstige inbreuk op het vertrouwen dat [verweerder] in hem moet kunnen stellen dat van [verweerder] redelijkerwijs niet kan worden gevergd de dienstbetrekking te laten voortduren. [verzoeker] tekende binnen [verweerder] de facturen af en gaf toestemming voor de betalingen. Dat vergt een grote mate van vertrouwen van de werkgever in de werknemer. [verzoeker] heeft dit vertrouwen ernstig en onherstelbaar geschaad. [verzoeker] heeft weliswaar aangevoerd dat hij niet de intentie had zichzelf te verrijken en met [administrateur] afgesproken dat [administrateur] de uren zou verrekenen, maar dat kan hem niet baten. [verzoeker] kan zich niet achter [administrateur] verschuilen. Van [verzoeker] had verwacht mogen worden dat hij extra zorgvuldig zou controleren dat het terugbetalen van [verweerder] in geld dan wel in uren daadwerkelijk zou plaatsvinden alsook dat de privé transacties transparant en als zodanig duidelijk herkenbaar zouden worden geadministreerd. Dit heeft [verzoeker] , zo heeft hij ter zitting ook erkend, op geen enkel moment gedaan, hetgeen hem zeer valt aan te rekenen met name gelet op zijn positie binnen [verweerder] . De kantonrechter komt daarom tot de conclusie dat van [verweerder] redelijkerwijs niet kon worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren.
Tussenconclusie: het ontslag op staande voet is rechtsgeldig
5.21.
De conclusie op grond van het voorgaande is dat het ontslag op staande voet rechtsgeldig is gegeven. Dit betekent dat de door [verzoeker] verzochte billijke vergoeding en de gefixeerde schadevergoeding en de daarmee samenhangende verzoeken zullen worden afgewezen, nu de rechtsgrond daarvoor ontbreekt. Voorts ontbreekt ook de grond om [verweerder] te veroordelen over te gaan tot rectificatie van alle schriftelijke en mondelinge mededelingen die zijn gedaan over het ontslag op staande voet, zodat dit verzoek eveneens zal worden afgewezen.
Er is geen recht op een transitievergoeding
5.22.
[verzoeker] heeft verder verzocht om [verweerder] te veroordelen tot betaling van een transitievergoeding. De kantonrechter begrijpt dat [verzoeker] deze vergoeding ook heeft verzocht indien zou worden geconcludeerd dat het ontslag op staande voet rechtsgeldig is gegeven. Uitgangspunt op grond van artikel 7:673 lid 1 BW is dat een werknemer recht heeft op een transitievergoeding indien de werkgever de arbeidsovereenkomst heeft opgezegd. Ingevolge artikel 7:673 lid 7 aanhef en onder c BW is de werkgever geen transitievergoeding verschuldigd indien het eindigen of niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werknemer. Het is dus niet uitgesloten dat een werknemer die op staande voet is ontslagen, recht heeft op een transitievergoeding. Voor het aannemen van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werknemer moet sprake zijn van bijzondere omstandigheden en niet te snel mag worden aangenomen dat de werknemer geen recht heeft op een transitievergoeding. Bij de afweging of een werknemer ernstig verwijtbaar heeft gehandeld kunnen enkel de omstandigheden van het geval worden betrokken die van invloed zijn geweest op de verwijtbaarheid van het handelen van de werknemer dat tot het ontslag heeft geleid.
5.23.
Naar het oordeel van de kantonrechter heeft [verzoeker] verwijtbaar gehandeld en zijn werkgever een dringende reden gegeven om de arbeidsovereenkomst met onmiddellijke ingang te beëindigen. Daarbij is de hoge drempel van ernstig verwijtbaar handelen gehaald. [verzoeker] heeft, zonder overleg, privé-uitgaven door zijn werkgever laten betalen en een medewerker van [verweerder] bij hem thuis werkzaamheden laten verrichten, zonder dat hij [verweerder] heeft terugbetaald, in welke vorm dan ook. Zoals eerder overwogen weegt de kantonrechter mee dat [verzoeker] een hoge positie had binnen de organisatie en tevens een voorbeeldfunctie. Het had op zijn weg gelegen om transparant te zijn en in overleg te treden met zijn leidinggevende. Daarnaast had het op zijn weg gelegen om zorgvuldig te zijn en dus ook (actief) te controleren of de (beoogde) verrekening had plaatsgevonden dan wel om in de gaten te houden dat hij [verweerder] terugbetaalde. Ten slotte weegt de kantonrechter mee dat [verzoeker] , nadat hij is geconfronteerd met deze feiten, wisselende verklaringen heeft afgelegd jegens [verweerder] . De kantonrechter komt daarmee tot de conclusie dat [verzoeker] ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. Het verzoek zal daarom worden afgewezen.
De loonvordering
5.24.
[verzoeker] verzoekt om betaling van zijn volledige salaris tot 4 november 2024. Daarnaast verzoekt hij om uitbetaling van de eindafrekening, inhoudende het loon, niet-genoten vakantiedagen en pro-rato vakantiegeld. Volgens [verweerder] gaat het om een bedrag van € 16.134,58 bruto en € 7.189,28 netto. Dit blijkt uit de als productie 35a overgelegde proforma loonspecificatie. De bedragen die daarin zijn genoemd zijn niet door [verzoeker] weersproken. [verweerder] heeft echter aangevoerd niet gehouden te zijn dit aan [verzoeker] te betalen, omdat zij in de ontslagbrief van 5 november 2024 heeft aangegeven dit te willen verrekenen met de door haar geleden schade.
De door [verweerder] verzochte schadevergoeding is deels toewijsbaar
5.25.
[verweerder] heeft verzocht [verzoeker] te veroordelen tot het betalen van schadevergoeding in verband met de voorvallen waarop het eerste ontslag op staande voet is gebaseerd en een aantal voorvallen waarop het tweede ontslag op staande voet is gebaseerd. [verweerder] baseert haar vordering op artikel 7:661 BW, althans artikel 6:162 BW.
5.26.
De volgende kostenposten vloeien voort uit het eerste ontslag op staande voet:
€ 1.415,70 incl. BTW voor de traptreden;
€ 760,00 voor de werkzaamheden van [naam] ;
€ 1.839,97 incl. BTW voor de betaalde facturen van [bedrijf 5] .
5.27.
De kantonrechter is van oordeel dat het via [verweerder] laten lopen van privéaangelegenheden/aankopen niet samenhangt met de uitvoering van de werkzaamheden. Gelet hierop dient de vraag of de door [verweerder] verzochte schadevergoeding toewijsbaar is, beoordeeld te worden aan de hand van artikel 6:162 BW. De handelswijze van [verzoeker] , het laten lopen van kosten via [verweerder] zonder deze terug te betalen, kwalificeert naar het oordeel van de kantonrechter als onrechtmatig jegens [verweerder] . [verzoeker] is dan ook aansprakelijk voor de door [verweerder] geleden schade.
5.28.
Daarnaast heeft [verweerder] aangevoerd dat zij schade heeft geleden door de volgende gebeurtenissen:
€ 298,40 voor een hotelovernachting in een luxe suite zonder toestemming van [verweerder] ;
€ 1.275,32 voor een iPhone 15 die is aangeschaft via [verweerder] zonder toestemming;
€ 179,00 voor Airpods die zijn aangeschaft via [verweerder] zonder toestemming;
€ 1.020,47 aan werkplaatskosten voor de bedrijfsauto zonder toestemming;
€ 144,63 voor de aanschaf van een poetspakket voor de bedrijfsauto zonder toestemming.
5.29.
Ter zitting is uiteindelijk duidelijk geworden dat de partner van [verzoeker] een iPhone 15 gebruikt die door [verweerder] is betaald. Naar het oordeel van de kantonrechter staat met betrekking tot deze schadepost ook vast dat sprake is onrechtmatig handelen van [verzoeker] , zodat hij aansprakelijk is voor de schade.
5.30.
Met betrekking tot de andere vier schadeposten overweegt de kantonrechter als volgt. Hoewel de hotelovernachting in Leeuwarden vanuit Rotterdam niet alleen geografisch gezien veel vragen oproept maar ook als het gaat om de noodzaak en de keuze van de geboekte kamer, is ter zitting ook gebleken dat [verweerder] geen helder beleid heeft met betrekking tot hotelovernachtingen door werknemers. [verweerder] gaat uit van het morele kompas van haar werknemers als het gaat om zakelijke overnachtingen. In dit geval kan gelet op deze werkwijze niet aan [verzoeker] worden tegengeworpen dat hij geen toestemming heeft gevraagd, nu onduidelijk is wanneer wel of geen toestemming moet worden gevraagd voor een overnachting en aan wie. Dat [verzoeker] op dit punt onrechtmatig heeft gehandeld is onvoldoende aannemelijk. Met betrekking tot de Airpods is onvoldoende aangetoond dat [verzoeker] deze in zijn bezit heeft. Hij heeft dit voldoende gemotiveerd betwist. [verweerder] heeft niet kunnen aantonen dat de Airpods door [verweerder] zijn aangeschaft en dat [verzoeker] deze thans in zijn bezit heeft. Met betrekking tot de werkplaatskosten en de aanschaf van het poetspakket is de kantonrechter eveneens van oordeel dat deze kosten niet op [verzoeker] verhaald kunnen worden. Ook op dit punt is onvoldoende gebleken van beleid van [verweerder] waaruit [verzoeker] had kunnen afleiden dat hij toestemming had moeten vragen om dergelijke kosten voor zijn bedrijfsauto te maken. Bovendien heeft [verzoeker] ter zitting toegelicht waarom de velgen van zijn auto van de zaak vervangen moesten worden. Gelet op de hoogte van de kostenpost en de noodzaak volgens de garage, was er voor [verzoeker] geen aanleiding om hiervoor toestemming te vragen. Dit geldt eveneens voor het aangeschafte poetspakket ten behoeve van de bedrijfsauto. Dit leidt tot de conclusie dat [verzoeker] niet aansprakelijk is voor de kostenposten van de hotelovernachting, de Airpods, de werkplaatskosten en het poetspakket.
De door [verweerder] verzochte gefixeerde schadevergoeding is niet toewijsbaar
5.31.
Daarnaast vordert [verweerder] een gefixeerde schadevergoeding van € 16.341,90. Op grond van artikel 7:677 lid 2 BW is de partij die door opzet of schuld aan de werkgever een dringende reden heeft gegeven om de arbeidsovereenkomst onverwijld op te zeggen, aan de werkgever een vergoeding verschuldigd. Dit bedrag is – in dit geval – gelijk aan het loon over de in acht te nemen opzegtermijn door de werknemer. [verweerder] heeft in dit verband niet gesteld dat sprake is van schuld of opzet aan de zijde van [verzoeker] . Gelet op de tekst van artikel 7:677 lid 2 BW was het aan [verweerder] om dat te stellen (en onderbouwen), maar dit heeft zij nagelaten. Voor zover [verweerder] heeft bedoeld te stellen dat sprake is van opzet omdat [verzoeker] op gewiekste wijze constructies heeft gefabriceerd om te profiteren van de diensten en/of middelen van [verweerder] , zonder [verweerder] daarvoor te compenseren, is dit gelet op de betwisting van [verzoeker] onvoldoende om opzet aan te nemen. [verzoeker] heeft steeds weersproken dat hij de intentie had ten koste van [verweerder] privé zaken aan te schaffen. Hoewel – zoals hiervoor ook geoordeeld – [verzoeker] zeer onzorgvuldig heeft gehandeld door er niet op toe te zien dat de door [verweerder] gemaakte kosten werden vergoed en dat hij ernstig verwijtbaar heeft gehandeld, volgt daaruit niet zonder meer dat gesproken kan worden van opzet aan de zijde van [verzoeker] . Het verzoek tot het toekennen van de gefixeerde schadevergoeding wordt afgewezen.
5.32.
Gelet op het bovenstaande zal in totaal een (schade)bedrag van € 5.290,99 netto (€ 1.415,70 + € 760,00 + € 1.839,97 + € 1.275,32) worden toegewezen aan [verweerder] . Dit betekent dat [verweerder] ten onrechte een deel van de verzochte schade heeft ingehouden op de eindafrekening.
De eindafrekening
5.33.
[verweerder] heeft zich op verrekening beroepen ter zake van de schade. Door het beroep op verrekening gaan de vorderingen over en weer en tot hun totale beloop teniet. De schade van [verweerder] kan volledig worden verrekend met de eindafrekening. Gelet hierop en het beroep op verrekening, zal de kantonrechter geen bedrag aan schade meer toewijzen aan [verweerder] . Na verrekening van het bedrag van € 5.290,99 netto met de overgelegde proforma eindafrekening, die niet door [verzoeker] is betwist, blijft er nog een door [verweerder] aan [verzoeker] te betalen bedrag over. Dit zal [verweerder] nog aan [verzoeker] moeten betalen. [verzoeker] verzoekt betaling van het volledige salaris tot 4 november 2024 te vermeerderen met 8% vakantiegeld (onder IX.) en uitbetaling van de eindafrekening (onder X.). In de eindafrekening zit ook het loon en vakantiegeld zoals verzocht onder IX. Gelet hierop zal de kantonrechter [verweerder] veroordelen tot afgifte van een eindafrekening en uitbetaling van het bedrag van de eindafrekening rekening houdende met het verrekende bedrag van € 5.290,99. Over het bedrag dat na verrekening resteert is [verweerder] de verzochte wettelijke verhoging verschuldigd, die wordt toegewezen. De wettelijke verhoging zal echter worden gematigd tot 15%. Voor het matigen van de wettelijke verhoging dienen alle omstandigheden te worden meegewogen. Daarbij weegt de kantonrechter mee dat de werkgever onterecht te veel heeft verrekend, maar dat dit gaat om een minimaal bedrag waarbij zij niet moedwillig is overgegaan tot het niet uitbetalen van loon.
5.34.
De wettelijke rente vanaf 4 november 2024 wordt, nu dit door [verweerder] onvoldoende is weersproken, eveneens toegewezen.
5.35.
Gelet op het bovenstaande zal de kantonrechter [verweerder] veroordelen tot het opmaken van een deugdelijke eindafrekening. Voor het opleggen van een dwangsom ziet de kantonrechter geen aanleiding nu niet is gebleken dat [verweerder] niet aan de veroordeling zal voldoen.
Inleveren bedrijfseigendommen
5.36.
Tegen het verzoek tot inleveren van de bedrijfseigendommen en het retourneren van de trap is geen verweer gevoerd. De kantonrechter zal dit verzoek van [verweerder] dan ook toewijzen. De gevorderde dwangsom wordt toegewezen zoals in de beslissing is vermeld.
Buitengerechtelijke incassokosten
5.37.
De gevorderde buitengerechtelijke kosten zullen worden afgewezen, nu door [verzoeker] niet is onderbouwd dat er incassowerkzaamheden zijn verricht en waaruit deze zouden hebben bestaan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten van [verweerder] zijn daarentegen voldoende onderbouwd. Onduidelijk is echter gebleven waarop het bedrag van € 500,00 is gebaseerd. Nu er ook geen nadere aanknopingspunten zijn aangereikt door [verweerder] zal deze vordering worden afgewezen.
Proceskosten
5.38.
De proceskosten komen voor rekening van [verzoeker] , omdat [verzoeker] overwegend ongelijk krijgt. De proceskosten aan de zijde van [verweerder] worden begroot op € 814,00 aan salaris gemachtigde en € 135,00 aan nakosten, in totaal € 949,00 (plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing).
5.39.
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing
6De beslissing
De kantonrechter:
Inzake het verzoekschrift
6.1.
veroordeelt [verweerder] tot afgifte van een deugdelijke eindafrekening, inhoudende het loon te vermeerderen met 8% vakantietoeslag, niet-genoten vakantiedagen en pro-rata vakantiegeld, en tevens tot uitbetaling van het bedrag van de eindafrekening dat resteert na verrekening van € 5.290,99, binnen zeven dagen na de te wijzen beschikking;
Inzake het tegenverzoek
6.2.
verklaart voor recht dat [verzoeker] rechtsgeldig op 4 november 2024 is ontslagen;
6.3.
veroordeelt [verzoeker] tot het retourneren van de genoemde bedrijfsmiddelen en de trap, een en ander zoals omschreven in randnummer 155 en 156 van het verweerschrift uiterlijk zeven dagen na de gewezen beschikking, bij gebreke waarvan op straffe van een boete van € 50,00 per dag of dagdeel met een maximum van € 2.500,00 als hij niet aan de beschikking voldoet;
op het verzoek en op het tegenverzoek
6.4.
veroordeelt [verzoeker] in de proceskosten van € 949,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [verzoeker] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend;
6.5.
veroordeelt [verzoeker] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald;
6.6.
verklaart deze beschikking onder 6.1 en 6.3 tot en met 6.5 tot zover uitvoerbaar bij voorraad;
6.7.
wijst het meer of anders verzochte af.
Deze beschikking is gegeven door mr. I.F. Clement en in het openbaar uitgesproken op 13 februari 2025.
cp: 52953
HR 12 februari 1999, ECLI:NL:HR:1999:ZC2849.
HR 8 februari 2019, ECLI:NL:HR:2019:203. | Link naar deze uitspraak
|
| | |
|
|
