|
|
|
| ECLI:NL:RBROT:2026:15776 | | | | | Datum uitspraak | : | 11-11-2026 | | Datum gepubliceerd | : | 12-11-2026 | | Instantie | : | Rechtbank Rotterdam | | Zaaknummers | : | ROT 25/9715 | | Rechtsgebied | : | Bestuursrecht | | Indicatie | : | Beroep tegen afwijzing maatwerkvoorziening op grond van de Wmo 2015 in de vorm van een elektrische fiets. Eiser is zelfstandig en in combinatie met gebruik van algemene voorzieningen in staat tot zelfredzaamheid en participatie, en is daarom niet op een maatwerkvoorziening aangewezen. Beroep ongegrond. | | Trefwoorden | : | ingezetene | | | | Uitspraak | RECHTBANK ROTTERDAM
Bestuursrecht
zaaknummer: ROT 25/9715
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 11 november 2026 in de zaak tussen
[eiser] , uit [woonplaats] , eiser
(gemachtigde: mr. A. el Idrissi),
en
het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam,
(gemachtigde: mr. A.M.H. Dellaert).
Samenvatting
1.1.
Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiser om een maatwerkvoorziening op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015) in de vorm van een elektrische fiets. Eiser is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag. Hij voert daartoe aan dat hij zodanige belemmeringen ervaart in zijn zelfredzaamheid en participatie, dat het noodzakelijk is dat het college een elektrische fiets aan hem verstrekt. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
1.2.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de aanvraag van eiser terecht heeft afgewezen. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2.1.
Eiser heeft een aanvraag ingediend voor een elektrische fiets. Het college heeft deze aanvraag met het besluit van 17 april 2025 afgewezen. Met het bestreden besluit van 20 oktober 2025 op het bezwaar van eiser is het college bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
2.
2.2.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
2.3.
De rechtbank heeft het beroep op 5 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van het college.
Beoordeling door de rechtbank
3. De wet- en regelgeving die van belang is voor deze zaak, staat in de bijlage bij deze uitspraak.
4. Eiser voert aan dat hij zodanige belemmeringen ervaart in zijn zelfredzaamheid en participatie, dat het verstrekken van een elektrische fiets noodzakelijk is. Vanwege zijn medische klachten heeft hij weinig energie. Daarom heeft hij een elektrische fiets nodig om boodschappen te doen, op zijn medische afspraken te komen en zijn sociale contacten te onderhouden. Het college heeft ook onvoldoende gewicht toegekend aan het gegeven dat eiser maximaal 500 meter kan lopen en op slechte dagen nog minder. Ook kan hij lopend slechts een paar boodschappen meenemen. Daarnaast is hij niet digitaal vaardig, zodat het niet mogelijk is om zijn boodschappen online te bestellen. Het openbaar vervoer is voor eiser geen optie, omdat hij dit slechts sporadisch kan betalen en hij al schulden heeft. Uit de door eiser overgelegde adviesbrief bijzondere bijstand van 4 maart 2019 blijkt dat eiser ook het advies heeft gekregen om in beweging te blijven.
5. De rechtbank is van oordeel dat het college de aanvraag van eiser om een maatwerkvoorziening in de vorm van een elektrische fiets terecht heeft afgewezen. Op grond van artikel 2.3.5, derde lid, van de Wmo 2015 verstrekt het college een maatwerkvoorziening ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht, met een algemeen gebruikelijke voorziening, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. Hieruit volgt dat alleen wanneer iemand echt niet zelf of met hulp van zijn omgeving in staat is tot zelfredzaamheid of participatie en ook een algemene voorziening geen uitkomst biedt, een rol is weggelegd voor het college. Eiser kan het openbaar vervoer lopend bereiken: er is een metrostation op 350 meter en een bushalte op 400 meter afstand van zijn woning. Het college heeft zich dan ook op het standpunt kunnen stellen dat eiser zelfstandig, in combinatie met het openbaar vervoer, in zijn vervoersbehoefte kan voorzien, daarmee in staat is tot zelfredzaamheid en participatie en dus niet op een maatwerkvoorziening is aangewezen. De omstandigheid dat eiser met een elektrische fiets zijn bestemmingen gemakkelijker kan bereiken, doet daar niet aan af. Het college is namelijk niet gehouden om een maatwerkvoorziening te verstrekken die het bereiken van eisers noodzakelijke bestemmingen gemakkelijker of comfortabeler maakt. Ook de omstandigheden dat eiser lopend slechts een paar boodschappen mee kan nemen, digitaal niet vaardig is, het openbaar vervoer slechts sporadisch kan betalen en het advies om in beweging te blijven, maken het oordeel dat eiser zelfstandig en in combinatie met gebruik van algemene voorzieningen in staat is tot zelfredzaamheid en participatie niet anders. Tijdens de zitting heeft het college overigens nog toegelicht dat eiser kosteloos terecht kan bij de huizen van de wijk voor computer- en bewegingscursussen. Ook kan eiser een vergoeding aanvragen voor de kosten voor het openbaar vervoer.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het college de aanvraag van eiser om een maatwerkvoorziening in de vorm van een elektrische fiets terecht heeft afgewezen. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Zoethout, rechter, in aanwezigheid van mr. R. Usmany, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.
griffier
rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving
Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015)
Op grond van artikel 1.1.1, eerste lid, van de Wmo 2015 wordt verstaan onder ‘algemene voorziening’ het aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht op maatschappelijke ondersteuning.
Op grond van artikel 1.2.1, aanhef en onder a, van de Wmo 2015 komt een ingezetene van Nederland overeenkomstig de bepalingen van deze wet in aanmerking voor een maatwerkvoorziening, bestaande uit door het college van de gemeente waarvan hij ingezetene is, te verstrekken ondersteuning van zijn zelfredzaamheid en participatie, voor zover hij in verband met een beperking, chronische psychische of psychosociale problemen niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk voldoende zelfredzaam is of in staat is tot participatie.
Op grond van artikel 2.3.5, derde lid, van de Wmo 2015 beslist het college tot verstrekking van een maatwerkvoorziening ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht, met een algemeen gebruikelijke voorziening, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 2.3.2 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven.
Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, p. 148.
Zie bv. de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 30 november 2022, ECLI:NL:CRVB:2022:2605. | Link naar deze uitspraak
|
| | |
|
|
