Inloggen 
 

 Registreren
 Wachtwoord vergeten?


Terug naar het beginscherm

 
 
 
Neem contact op met de Agro-advieslijn:
0570-657417 (Houtsma Bedrijfsadvies)
ECLI:NL:RBZWB:2026:10946 
 
Datum uitspraak:09-11-2026
Datum gepubliceerd:17-11-2026
Instantie:Rechtbank Zeeland-West-Brabant
Zaaknummers:BRE 26/4841 WMO VV
Rechtsgebied:Socialezekerheidsrecht
Indicatie:De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af.
Trefwoorden:bestemmingsplan
ingezetene
perceel
 
Uitspraak
RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT

Bestuursrecht

zaaknummer: BRE 26/4841 WMO VV

uitspraak van de voorzieningenrechter van 9 november 2026 in de zaak tussen

[verzoekster] uit [plaats 1] , verzoekster
(gemachtigde: mr. E. Türk),

en


Het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Bergen op Zoom, het college
(gemachtigde: mr. [vertegenwoordiger college] ).


Inleiding

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van verzoekster om een persoonsgebonden budget (pgb) op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) voor de plaatsingskosten van een zorgunit als aanbouw aan de woning van haar broer. Verzoekster is niet eens met de afwijzing. Zij verzoekt daarom om een voorlopige voorziening en voert daartoe een aantal gronden aan. De voorzieningenrechter beoordeelt bij de vraag of zij een voorlopige voorziening zal treffen of het beroep een redelijke kans van slagen heeft.



Procesverloop

2. Verzoekster heeft op 23 december 2025 voor het eerst een Wmo-aanvraag gedaan voor een financiële bijdrage voor de bouw of plaatsing van een mantelzorgwoning bij haar broer in [plaats 2] (Gemeente Woensdrecht). Het college heeft deze aanvraag met een besluit van 21 januari 2026 afgewezen. Verzoekster heeft bezwaar gemaakt tegen dat besluit. Na een heroverweging heeft het college met een besluit van 22 juni 2026 het bezwaar van verzoekster ongegrond verklaard. Verzoekster heeft beroep ingesteld tegen dat besluit.


2.1.
Op 15 juni 2026 heeft verzoekster vanwege haar verslechterde medische situatie opnieuw een aanvraag ingediend voor een financiële bijdrage voor de bouw of plaatsing van een (mantel)zorgunit bij haar broer in [plaats 2] . Het college heeft deze aanvraag met een besluit van 30 juli 2026 (primair besluit) afgewezen, omdat de aanvraag gelijk is aan de aanvraag van 23 december 2025 en daarom geen aanleiding bestaat hier anders te beslissen dan in het besluit op bezwaar van 22 juni 2026 is gedaan. Verzoekster heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt bij het college. Ook heeft verzoekster de voorzieningenrechter gevraagd om een voorlopige voorziening te treffen.



2.2.
Het college heeft met een besluit van 22 oktober 2026 (bestreden besluit) het bezwaar van verzoekster ongegrond verklaard. Verzoekster heeft vervolgens beroep ingesteld tegen dit besluit bij de rechtbank (BRE 26/6139 WMO). Hierdoor geldt het al lopende verzoek om een voorlopige voorziening als een verzoek gedaan tijdens het beroep bij de rechtbank.



2.3.
De voorzieningenrechter heeft het verzoek op 26 oktober 2026 in Breda op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: verzoekster, haar gemachtigde, [persoon 1] (aangetrouwde neef van verzoekster), [persoon 2] (neef van verzoekster) en namens het college mr. [vertegenwoordiger college] .




Beoordeling door de voorzieningenrechter


Heeft verzoekster een spoedeisend belang?


3. Een procedure bij de voorzieningenrechter is een spoedprocedure. Een voorlopige voorziening kan alleen worden getroffen als er een spoedeisend belang is, waardoor iemand niet kan wachten op een beslissing op zijn bezwaar- of beroepschrift. De voorzieningenrechter dient eerst te bepalen of er voldoende spoedeisend belang bij de gevraagde voorlopige voorziening is voordat de zaak inhoudelijk kan worden beoordeeld.


3.1.
Verzoekster heeft aangevoerd dat zij ernstige medische problemen heeft, waardoor zij niet (zelfstandig) kan wonen in haar bovenwoning in [plaats 1] . Als noodoplossing verblijft zij sinds haar acute hartinfarct in augustus 2026 in de woonkamer van haar broer om zorg en veiligheid te kunnen waarborgen. Dit acht verzoekster geen duurzame of passende woonoplossing. Zij wenst een passende, toegankelijke en beschikbare voorziening voor haar woon- en leefsituatie. Het college heeft het spoedeisend belang van verzoekster betwist. Het college stelt dat er geen sprake is van een acute noodsituatie die niet kan wachten op een uitspraak op het beroep. De voorzieningenrechter overweegt dat partijen het erover eens zijn dat de huidige woon- en leefsituatie van verzoekster niet passend is. Duidelijk is ook dat de behandeling van de hoofdzaak in beroep nog enkele maanden op zich zal laten wachten. De voorzieningenrechter ziet hierin een voldoende spoedeisend belang voor een inhoudelijke beoordeling van het verzoek.


Wat is er inhoudelijk in geschil tussen partijen?


4. De voorzieningenrechter heeft bij aanvang van de zitting besproken met partijen wat er concreet in geschil is tussen partijen. Daarbij gaven partijen het volgende aan. Verzoekster wil een pgb voor de plaatsingskosten (€ 15.000,-) van de eerder genoemde zorgunit als aanbouw aan de woning van haar broer in [plaats 2] . Het college handhaaft het bestreden besluit en de daarin opgenomen vijf afwijzingsgronden: de zorgunit is niet de goedkoopst passende oplossing (verhuisprimaat), de gevraagde voorziening is onvoldoende duurzaam en doelmatig in verband met strijd met het bestemmingsplan (permanente bewoning op een recreatieperceel), de zorgunit zal buiten het compensatiegebied van de Wmo [plaats 1] worden geplaatst, de bekendheid van de ongeschiktheid van de woning met de lichamelijke beperkingen van verzoekster voorafgaand aan de aanschaf én de mogelijkheid om een Wlz-indicatie aan te vragen. Verzoekster is het niet eens met deze afwijzingsgronden en stelt dat haar enige mogelijkheid tot een passende woon- en leefsituatie is gelegen in het verstrekken van het pgb voor de plaatsingskosten.



Kan de afwijzing van de aanvraag voorlopig in stand blijven?


5. De voorzieningenrechter stelt voorop dat bij de vraag of zij een voorlopige voorziening zal treffen een voorlopig oordeel over de rechtmatigheid van het bestreden besluit een belangrijke rol speelt. De voorzieningenrechter zal de rechtmatigheid van het bestreden besluit beoordelen aan de hand van de vijf afwijzingsgronden waar het college zich op beroept.



5.1.
De wet- en regelgeving die van belang is staat in de bijlage bij deze uitspraak.



5.2.
De voorzieningenrechter wijst het verzoek af. Hierna legt zij uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in een (eventueel) bodemgeding niet.


Verhuisprimaat




5.3.
Verzoekster heeft ter zitting naar voren gebracht dat er op dit moment geen geschikte woningen voor haar zijn, dat er lange wachtlijsten zijn voor een (geschikte) woning en dat zij geen urgentieverklaring meer kan krijgen, wat betekent dat zij nog heel lang in de woonkamer van haar broer zou moeten verblijven zonder toegang tot een slaap- of badkamer. Het college heeft desgevraagd erkend dat er geen onderzoek is gedaan naar de woningvoorraad in Gemeente Bergen op Zoom . Het college heeft verder aangegeven dat verzoekster gedurende de looptijd van haar medische urgentieverklaring niet actief heeft gezocht naar een passende andere woning, dat verzoekster hierin ook een eigen verantwoordelijkheid heeft en dat de Wmo er niet is om woonproblematiek op te lossen.



5.4.
De voorzieningenrechter overweegt dat het verhuisprimaat nu aan verzoekster wordt tegengeworpen, terwijl vaststaat dat de medische urgentieverklaring van verzoekster inmiddels is beëindigd. Uit vaste rechtspraak volgt dat het verhuisprimaat als zodanig niet in strijd is met de Wmo. Dit laat onverlet dat steeds de vraag moet worden beantwoord of met de toepassing van het verhuisprimaat in een concreet geval een passende bijdrage als bedoeld in artikel 2.3.5, derde lid, van de Wmo wordt geleverd. Die vraag kan slechts worden beantwoord op grond van een onderzoek naar de beperkingen van de betrokkene en alle andere voor die beoordeling relevante feiten en omstandigheden, waaronder de kosten van de aanpassing van de eigen woning en de daadwerkelijke beschikbaarheid van aangepaste of eenvoudig aan te passen andere woonruimten voor betrokkene. Het college dient dus bij de belangenafweging onder andere de vraag te beantwoorden of er aangepaste of eenvoudig aan te passen woningen beschikbaar zijn. Het antwoord op die vraag blijft met het bestreden besluit en de toelichting ter zitting onduidelijk. Naar het oordeel van de voorzieningenrechter blijft hierdoor twijfelachtig of het college in deze situatie het verhuisprimaat wel kan tegenwerpen aan verzoekster.


Permanente bewoning op een recreatieperceel




5.5.
Ter zitting is namens verzoekster naar voren gebracht dat permanent wonen wordt gedoogd op het recreatiepark waar haar broer woont en dat bij buren is gebleken dat het plaatsen van een aanbouw (zoals de zorgunit) geen probleem is. Dit standpunt heeft het college betwist. Het college heeft hiertoe aangevoerd dat uit telefonisch contact met Gemeente Woensdrecht is gebleken dat de zorgunit in principe vergunningsvrij is, maar dat er niet permanent mag worden gewoond op het perceel van de broer van verzoekster in verband met de recreatieve bestemming van dat perceel. De voorzieningenrechter stelt vast dat verzoekster de recreatieve bestemming die rust op het perceel van haar broer niet heeft betwist, alleen het gedogen van permanente bewoning op het perceel. Deze stelling heeft verzoekster echter niet onderbouwd met bewijsstukken, terwijl dit wel op haar weg had gelegen.


Compensatiegebied Wmo [plaats 1] en ongeschiktheid van de woning




5.6.
Verzoekster heeft ter zitting desgevraagd bevestigd dat zij in de basisregistratie personen nog staat ingeschreven op het [adres] in [plaats 1] . De voorzieningenrechter stelt vast dat verzoekster daarmee formeel gezien (nog) ingezetene is van [plaats 1] , wat betekent dat zij zich terecht heeft gewend tot Gemeente Bergen op Zoom voor het doen van een Wmo-aanvraag. De voorzieningenrechter stelt verder vast dat verzoekster bij Gemeente Bergen op Zoom een pgb heeft aangevraagd voor de plaatsingskosten van de zorgunit die zij wil laten aanbouwen aan de woning van haar broer in [plaats 2] (Gemeente Woensdrecht) en dat verzoekster feitelijk al verblijft in deze van meet af aan voor haar medische beperkingen ongeschikte woning, die zij passend wil laten maken door het plaatsen van de zorgunit. Het is echter de bedoeling van de wetgever geweest om gemeenten hun ingezetenen via de Wmo voorzieningen te laten bieden om de beperkingen in deelname aan de samenleving te compenseren. Naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter staat de aanvraag van verzoekster als ingezetene van Gemeente Bergen op Zoom voor een voorziening voor een (ongeschikte) woning in Gemeente Woensdrecht op gespannen voet met de compensatieplicht uit de Wmo.


Aanvraag Wlz-indicatie




5.7.
De voorzieningenrechter stelt verder vast dat verzoekster in dit geval een aanvraag om een maatwerkvoorziening heeft gedaan. Uit vaste rechtspraak volgt dat het bij een aanvraag om een maatwerkvoorziening op de weg van het college ligt om onderzoek te doen. Daarbij geldt het volgende stappenplan.Het college moet allereerst vaststellen wat de hulpvraag van verzoekster is (stap 1). Vervolgens moet het college vaststellen welke beperkingen verzoekster ondervindt bij de zelfredzaamheid en maatschappelijke participatie (stap 2). Daarna zal het college moeten bepalen welke ondersteuning naar aard en omvang nodig is om een passende bijdrage te leveren aan de zelfredzaamheid of participatie van verzoekster (stap 3). Ook moet worden bekeken in hoeverre de eigen mogelijkheden, gebruikelijke hulp, mantelzorg, ondersteuning door andere personen uit het sociale netwerk en voorliggende (algemene) voorzieningen verzoekster de nodige hulp en ondersteuning kunnen bieden (stap 4). Pas als die mogelijkheden ontoereikend zijn, moet het college een maatwerkvoorziening verlenen.



5.8.
Ter zitting heeft de voorzieningenrechter in het kader van de benodigde ondersteuning (stap 3) met partijen gesproken over het aanvragen van een Wlz-indicatie voor verzoekster. Tussen partijen is niet in geschil dat er een Wlz-indicatie zou moeten worden aangevraagd voor verzoekster, maar dat die aanvraag feitelijk nog niet loopt. Het college heeft ter zitting aangegeven dat niet gebleken is dat de gevraagde Wmo-voorziening de ondersteuning is die nodig is om een passende bijdrage te leveren als bedoeld in stap 3 van het stappenplan, hoewel het begrijpelijk is dat verzoekster graag bij haar broer wil wonen in de zorgunit met mantelzorgverlening door haar familie. Het college heeft hierbij benadrukt dat het moet kijken naar een situatie waarin verzoekster goed kan worden verzorgd en dat verzoekster zelf communicatie met zorgorganisatie tanteLouise naar voren heeft gebracht waaruit volgt dat een Wlz-indicatie op basis van zorgprofiel ZZP5 passend zou zijn voor haar. De voorzieningenrechter kan het college in dit stadium volgen in het standpunt dat de benodigde ondersteuning voor verzoekster Wlz-zorg is en niet de aangevraagde Wmo-voorziening.


Conclusie




5.9.
Uit wat hiervoor is overwogen, volgt dat het bestreden besluit naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter niet onrechtmatig is. De voorzieningenrechter zal het verzoek alleen al daarom afwijzen. Verder overweegt de voorzieningenrechter dat, waar verzoekster hier bij wijze van tijdelijke voorziening heeft gevraagd om een pgb van € 15.000,- voor de plaatsingskosten van de zorgunit, een betaling naar zijn aard niet als een tijdelijke voorziening kan worden aangemerkt. Ook dit kan dus niet tot toewijzing van het verzoek leiden. Tot slot merkt de voorzieningenrechter op dat, hoe invoelbaar de onvrede van verzoekster over haar huidige woonsituatie in combinatie met haar zorgbehoeften ook is, dit niet tot een toewijzing van het verzoek kan leiden.




Conclusie en gevolgen

6. De voorzieningenrechter wijst het verzoek af. Omdat de voorzieningenrechter het verzoek afwijst, bestaat er geen aanleiding voor vergoeding van het griffierecht of een proceskostenveroordeling.























Beslissing

De voorzieningenrechter wijst het verzoek om voorlopige voorziening af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. mr. J. van Alphen, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. A.M. Pasmans, griffier, op 9 november 2026 en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.













griffier


voorzieningenrechter







Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:




Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.































Bijlage: relevante wet- en regelgeving


Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo)


Artikel 2.3.2
1. Indien bij het college melding wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke ondersteuning, voert het college in samenspraak met degene door of namens wie de melding is gedaan en waar mogelijk met de mantelzorger of mantelzorgers dan wel diens vertegenwoordiger, zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk binnen zes weken, een onderzoek uit overeenkomstig het tweede tot en met achtste lid. Het college bevestigt de ontvangst van de melding.
2. Voordat het onderzoek van start gaat, kan de cliënt het college een persoonlijk plan overhandigen waarin hij de omstandigheden, bedoeld in het vierde lid, onderdelen a tot en met g, beschrijft en aangeeft welke maatschappelijke ondersteuning naar zijn mening het meest is aangewezen. Het college brengt de cliënt van deze mogelijkheid op de hoogte en stelt hem gedurende zeven dagen na de melding, bedoeld in het eerste lid, in de gelegenheid het plan te overhandigen.
3. Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voor het onderzoek op de mogelijkheid gebruik te maken van gratis cliëntondersteuning.
4. Het college onderzoekt:
a. de behoeften, persoonskenmerken en de voorkeuren van de cliënt;
b. de mogelijkheden om op eigen kracht of met gebruikelijke hulp zijn zelfredzaamheid of zijn participatie te verbeteren of te voorzien in zijn behoefte aan beschermd wonen of opvang;
c. de mogelijkheden om met mantelzorg of hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk te komen tot verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie of te voorzien in zijn behoefte aan beschermd wonen of opvang;
d. de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de mantelzorger van de cliënt;
e. de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene voorziening of door het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten te komen tot verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, onderscheidenlijk de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene voorziening te voorzien in zijn behoefte aan beschermd wonen of opvang;
f. de mogelijkheden om door middel van samenwerking met zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld in de Zorgverzekeringswet en partijen op het gebied van publieke gezondheid, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen, te komen tot een zo goed mogelijk afgestemde dienstverlening met het oog op de behoefte aan verbetering van zijn zelfredzaamheid, zijn participatie of aan beschermd wonen of opvang;
g. welke bijdragen in de kosten de cliënt met toepassing van het bepaalde bij of krachtens de artikelen 2.1.4 en 2.1.4a, verschuldigd zal zijn.
5. Indien de cliënt een persoonlijk plan als bedoeld in het tweede lid aan het college heeft overhandigd, betrekt het college dat plan bij het onderzoek als bedoeld in het vierde lid, onderdelen a tot en met g.
6. Bij het onderzoek wordt aan de cliënt dan wel diens vertegenwoordiger medegedeeld welke mogelijkheden bestaan om te kiezen voor de verstrekking van een persoonsgebonden budget. De cliënt dan wel diens vertegenwoordiger wordt in begrijpelijke bewoordingen ingelicht over de gevolgen van die keuze.
7. De cliënt dan wel diens vertegenwoordiger verschaft het college de gegevens en bescheiden die voor het onderzoek nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking kan krijgen.
8. Het college verstrekt de cliënt dan wel diens vertegenwoordiger een schriftelijke weergave van de uitkomsten van het onderzoek.
9. Een aanvraag als bedoeld in artikel 2.3.5 kan niet worden gedaan dan nadat het onderzoek is uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen de in het eerste lid genoemde termijn.

Artikel 2.3.5
1. Het college beslist op een aanvraag:
a. van een ingezetene van de gemeente om een maatwerkvoorziening ten behoeve van zelfredzaamheid en participatie;
b. van een ingezetene van Nederland om een maatwerkvoorziening ten behoeve van opvang en beschermd wonen.
2. Het college geeft de beschikking binnen twee weken na ontvangst van de aanvraag.
3. Het college beslist tot verstrekking van een maatwerkvoorziening ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht, met een algemeen gebruikelijke voorziening, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 2.3.2 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven.
4. Het college beslist tot verstrekking van een maatwerkvoorziening ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de samenleving van de cliënt met psychische of psychosociale problemen en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, al dan niet in verband met risico’s voor zijn veiligheid als gevolg van huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze problemen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking van algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 2.3.2 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het voorzien in de behoefte van de cliënt aan beschermd wonen of opvang en aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld zich zo snel mogelijk weer op eigen kracht te handhaven in de samenleving.
5. De maatwerkvoorziening is, voor zover daartoe aanleiding bestaat,
afgestemd op:
a. de omstandigheden en mogelijkheden van de cliënt,
b. zorg en overige diensten als bedoeld bij of krachtens de Zorgverzekeringswet,
c. jeugdhulp als bedoeld in de Jeugdwet die de cliënt ontvangt of kan ontvangen,
d. onderwijs dat de cliënt volgt dan wel zou kunnen volgen,
e. betaalde werkzaamheden,
f. scholing die de cliënt volgt of kan volgen,
g. ondersteuning ingevolge de Participatiewet,
h. de godsdienstige gezindheid, de levensovertuiging en de culturele achtergrond van de cliënt.
6. Het college kan een maatwerkvoorziening weigeren indien de cliënt aanspraak heeft op verblijf en daarmee samenhangende zorg in een instelling op grond van de Wet langdurige zorg, dan wel er redenen zijn om aan te nemen dat de cliënt daarop aanspraak kan doen gelden en weigert mee te werken aan het verkrijgen van een besluit dienaangaande.
7. Het zesde lid geldt niet voor verzekerden als bedoeld in artikel 11.1.1, derde lid, van de Wet langdurige zorg.
8. Bij algemene maatregel van bestuur kunnen regels worden gesteld over de beoordeling van het college bij de beslissing tot het verstrekken van een maatwerkvoorziening, bedoeld in het derde lid.
9. De voordracht voor een krachtens het achtste lid vast te stellen algemene maatregel van bestuur wordt niet eerder gedaan dan vier weken nadat het ontwerp aan beide kamers der Staten-Generaal is overlegd.





Zie bijvoorbeeld de uitspraken van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) van 21 februari 2018, ECLI:NL:CRVB:2018:702, en van 22 augustus 2018, ECLI:NL:CRVB:2018:2602.


Zie de uitspraak van de CRvB van 21 maart 2018, ECLI:NL:CRVB:2018:819.
Link naar deze uitspraak