|
|
|
| ECLI:NL:RBNHO:2026:12587 | | | | | Datum uitspraak | : | 13-08-2026 | | Datum gepubliceerd | : | 12-11-2026 | | Instantie | : | Rechtbank Noord-Holland | | Zaaknummers | : | HAA - 25 _ 3546 | | Rechtsgebied | : | Belastingrecht | | Indicatie | : | Parkeerbelasting. Schadevergoedingsverzoek ex art. 8:88 Awb afgewezen. | | Trefwoorden | : | burgerlijk wetboek | | | naheffingsaanslag | | | | Uitspraak | Rechtbank noord-holland
Zittingsplaats Haarlem
Bestuursrecht
zaaknummer: HAA 25/3546
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 13 augustus 2026 in de zaak tussen
[belanghebbende] , belanghebbende
(gemachtigde: [naam] ),
en
de heffingsambtenaar van Cocensus, verweerder.
Procesverloop
Belanghebbende heeft met dagtekening 31 juli 2025 beroep ingesteld tegen de uitspraak op bezwaar betreffende een naheffingsaanslag parkeerbelasting van 14 april 2025 (hierna: de naheffingsaanslag).
Tijdens de beroepsprocedure heeft verweerder de naheffingsaanslag vernietigd.
Naar aanleiding hiervan heeft belanghebbende het beroep bij brief van 1 juni 2026 ingetrokken en gelijktijdig verzocht om verweerder te veroordelen tot betaling van een schadevergoeding (hierna: het schadevergoedingsverzoek).
Verweerder heeft op 5 juni 2026 schriftelijk hierop gereageerd.
Nadat partijen zijn gewezen op hun recht ter zitting te worden gehoord en niet binnen de gestelde termijn hebben verklaard gebruik te willen maken van dat recht, heeft de rechtbank het onderzoek gesloten. De rechtbank doet uitspraak met toepassing van artikel 8:57, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb).
Overwegingen
1. Belanghebbende verzoekt om een schadevergoeding van € 4.000 (smartengeld). Ter onderbouwing voert hij - kort samengevat - het volgende aan. Belanghebbende en zijn gemachtigde (dochter) hebben veel stress, slapeloze nachten en onmacht ervaren door de naheffingsaanslag en de daarop volgende procedures. De naheffingsaanslag heeft hun bijna een jaar beziggehouden, terwijl de zaak meteen al na de eerste brief/telefonisch contact had kunnen worden opgelost. De procedures hebben belanghebbende en zijn dochter, mede door de als onprettig ervaren digitalisering, veel tijd en energie gekost. Door het voorgaande zijn de reeds bestaande gezondheidsklachten van belanghebbendes dochter verergerd. Dit heeft een nadelige impact gehad op zowel haar werksituatie als privéleven, aldus belanghebbendes dochter.
2. Verweerder is van mening dat het schadevergoedingsverzoek moet worden afgewezen omdat volgens hem geen sprake is van voor vergoeding in aanmerking komende proceskosten.
3. De rechtbank overweegt als volgt. Op grond van artikel 8:88 van de Awb kan een belanghebbende de bestuursrechter verzoeken om een bestuursorgaan te veroordelen tot vergoeding van de schade die hij lijdt of zal lijden als gevolg van een onrechtmatig besluit van dat bestuursorgaan.
4. Verweerder heeft de naheffingsaanslag vernietigd vanwege een door hem geconstateerde onrechtmatigheid. Het daarop volgende schadevergoedingsverzoek moet worden aangemerkt als een verzoek in de zin van artikel 8:88 van de Awb. Omdat het schadevergoedingsverzoek gelijktijdig met de intrekking van het beroep is ingediend, is artikel 8:91, eerste lid, van de Awb van overeenkomstige toepassing. Dit betekent dat de rechtbank bevoegd is het schadevergoedingsverzoek inhoudelijk te beoordelen.
5. Gelet op overweging 4 gaat de rechtbank uit van de onrechtmatigheid van de naheffingsaanslag en de daarop betrekking hebbende uitspraak op bezwaar. De rechtbank twijfelt niet aan belanghebbendes verklaringen en heeft begrip voor de door hem geschetste situatie. Zij ziet echter geen grond voor toewijzing van het schadevergoedingsverzoek en licht dit als volgt toe.
6. Belanghebbendes dochter was geen belanghebbende bij de naheffingsaanslag en in deze procedure. De gestelde schade van belanghebbendes dochter komt alleen al om die reden niet voor vergoeding in aanmerking. Op grond van artikel 8:88 van de Awb kan de bestuursrechter een bestuursorgaan uitsluitend veroordelen tot vergoeding van schade die een belanghebbende zelf heeft geleden (of zal lijden).
7. Voor het antwoord op de vraag of belanghebbende zelf voor vergoeding in aanmerking komende immateriële schade heeft geleden, zoekt de rechtbank aansluiting bij artikel 6:106, eerste lid, aanhef en onder b van het Burgerlijk Wetboek (vgl. de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 29 maart 2017, ECLI:NL:RVS:2017:836). Hierin is bepaald dat de benadeelde voor nadeel dat niet bestaat in vermogensschade, recht heeft op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding indien de benadeelde lichamelijk letsel heeft opgelopen, in zijn eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in zijn persoon is aangetast. De wetgever heeft bij dit laatste het oog gehad op ernstige inbreuken op de persoonlijke levenssfeer alsook op andere persoonlijkheidsrechten van de betrokkene. In het licht hiervan is voor vergoeding van immateriële schade onvoldoende dat sprake is van een meer of minder sterk psychisch onbehagen en van een zich gekwetst voelen door het onrechtmatig gebleken besluit (zie in gelijke zin de hiervoor aangehaalde uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State). Met inachtneming van het voorgaande acht de rechtbank de omstandigheid van belanghebbende dat hij door de procedures last heeft gehad van een gevoel van onmacht, stress en slapeloze nachten (waarbij de rechtbank benadrukt dat de rechtbank het geloofwaardig vindt dat belanghebbende dit zo heeft ervaren) onvoldoende voor vergoeding van immateriële schade.
8. Voor zover belanghebbende vergoeding van immateriële schade vordert vanwege de duur van de bezwaar- en beroepsprocedure overweegt de rechtbank als volgt. Geschillen over de heffing van belastingen behoren binnen een redelijke termijn te worden beslecht. Daarvoor geldt als uitgangspunt voor de bezwaar- en beroepsfase samen een termijn van twee jaar. Bij overschrijding van die redelijke termijn wordt, behalve in geval van bijzondere omstandigheden, verondersteld dat belanghebbende immateriële schade heeft geleden in de vorm van spanning en frustratie. Die spanning en frustratie wordt geacht ten einde te zijn gekomen na een uitspraak van een rechter of een kennisgeving van een beslissing van het bestuursorgaan waarmee het geschil over het besluit is beslecht. Voor de schadevergoeding geldt als uitgangspunt een tarief van € 500 per halfjaar dat de redelijke termijn is overschreden, waarbij het totaal van de overschrijding naar boven wordt afgerond (zie o.m. de uitspraken van de Hoge Raad van 19 februari 2016, ECLI:NL:HR:2016:252 en 14 juni 2024, ECLI:NL:HR:2024:853). Het geschil over de naheffingsaanslag is binnen de redelijke termijn van twee jaar beslecht. De duur van de bezwaar- en beroepsprocedure vormt dan ook geen grond voor (gedeeltelijke) toewijzing van het schadevergoedingsverzoek.
9. Belanghebbende heeft ook geen recht op een vergoeding vanwege de door hem en zijn dochter aan de bezwaar- en beroepsprocedure bestede uren. De rechtbank licht dit als volgt toe. In het Besluit proceskosten bestuursrecht is uitgewerkt welke proceskosten voor vergoeding in aanmerking komen. Aan belanghebbende is geen beroepsmatige rechtsbijstand door een derde verleend waarvoor een proceskostenvergoeding kan worden toegekend. Het Besluit proceskosten bestuursrecht voorziet niet in een vergoeding van de door belanghebbende en zijn dochter bestede uren. Voor zover belanghebbende bedoeld heeft te stellen materiële schade te hebben geleden vanwege tijdsverzuim door het voeren van de procedure (waaronder het opstellen van een bezwaarschrift en/of beroepschrift en lezen van stukken) geldt het volgende. Werkzaamheden die buiten reguliere werktijden kunnen plaatsvinden komen niet voor schadevergoeding in aanmerking. Uitgangspunt is dat belanghebbende een bezwaar-, beroeps- en verzoekschrift in zijn vrije tijd kan schrijven en stukken in zijn vrije tijd kan lezen. Tijdverzuim daarvoor komt voor zijn eigen rekening. Niet gesteld en ook niet gebleken is dat belanghebbende inkomsten is misgelopen door het uitvoeren van de hiervoor aangehaalde handelingen.
10. Gelet op het voorgaande zal de rechtbank het schadevergoedingsverzoek afwijzen.
11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Wel dient verweerder het voor het ingetrokken beroep betaalde griffierecht van € 53 te vergoeden.
Beslissing
De rechtbank:
- wijst het schadevergoedingsverzoek af, en
- draagt verweerder op het voor het ingetrokken beroep betaalde griffierecht van € 53 aan belanghebbende te vergoeden.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.C. van As, rechter, in aanwezigheid van mr. J.M. Kempers, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 13 augustus 2026.
griffier rechter
Een afschrift van deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert, is een afschrift per post verzonden op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof Amsterdam (belastingkamer).
U kunt digitaal beroep instellen via www.rechtspraak.nl. Daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof Amsterdam (belastingkamer), Postbus 1312, 1000 BH Amsterdam.
Bij het instellen van hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:
1. bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd.
2. het hogerberoepschrift moet, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend zijn. Verder moet het ten minste het volgende vermelden:
a. de naam en het adres van de indiener;
b. de datum van verzending;
c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;
d. de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep). | Link naar deze uitspraak
|
| | |
|
|
