Inloggen 
 

 Registreren
 Wachtwoord vergeten?


Terug naar het beginscherm

 
 
 
Neem contact op met de Agro-advieslijn:
0570-657417 (Houtsma Bedrijfsadvies)
ECLI:NL:RBOBR:2026:8176 
 
Datum uitspraak:11-11-2026
Datum gepubliceerd:17-11-2026
Instantie:Rechtbank Oost-Brabant
Zaaknummers:C/01/407853 / HA ZA 24-55
Rechtsgebied:Civiel recht
Indicatie:Beroepsfout advocaat bij advisering over arbeidsvoorwaarden. Maximum vertrekvergoeding op grond van de Wft. Gemiste kans op een beter onderhandelingsresultaat. Bewijsopdracht met betrekking tot hypothetisch scenario
Trefwoorden:arbeidsovereenkomst
inkomstenbelasting
vertrekvergoeding
wettelijke rente
 
Uitspraak
RECHTBANK Oost-Brabant

Civiel recht

Zittingsplaats 's-Hertogenbosch

Zaaknummer: C/01/407853 / HA ZA 24-552


Vonnis van 11 november 2026


in de zaak van



[eiser]
,
te [plaats] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [eiser] ,
advocaat: mr. H.A.A. Voermans,

tegen




1 [gedaagde 1] B.V.,
te [plaats] ,2. [gedaagde 2],
te [plaats] ,
gedaagde partijen,
hierna samen te noemen: [gedaagden] ,
advocaat: mr. M.J.G. Boender-Lamers.





1De procedure


1.1.
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het tussenvonnis van 17 juni 2026 en de daarin genoemde eerdere processtukken,- de akte van [eiser] , met producties 24 t/m 27,- de antwoordakte van [gedaagden]



1.2.
Daarna is een datum voor uitspraak bepaald.





2De verdere beoordeling


2.1.
De rechtbank blijft bij hetgeen in het vonnis van 17 juni 2026 is overwogen en beslist.



2.2.
In dat vonnis is [eiser] opgedragen te bewijzen (in de zin van aannemelijk maken) dat in de hypothetische situatie er een aandelenoptieregeling als vaste looncomponent in de orde van grootte zoals door hem gesteld tot stand zou zijn gekomen en dat daarnaast er een grote kans was dat het salaris € 20.000,-- per jaar hoger zou zijn vastgesteld dan feitelijk is gebeurd.



2.3.

[eiser] heeft ervoor gekozen bewijs te leveren door het overleggen van bewijsstukken en zijn aanbod om getuigen te doen horen, gehandhaafd voor het geval de rechtbank van oordeel is dat de overgelegde stukken een nadere toelichting nodig hebben.



2.4.

[eiser] heeft ter voldoening aan de bewijsopdracht in het geding gebracht:


een aanvullende verklaring van de heer [A] d.d. 29 juni 2026 (productie 24);


een brief van Bureau DFO d.d. 30 juni 2026 inzake beloningsalternatieven (productie 25),


een brief van Bureau DFO d.d. 28 november 2025 inzake beloningsstructuren en Wft (productie 26);


het schriftelijk beheerst beloningsbeleid Hypotheek Visie, versie 1.2 d.d. 17 december 2021 (productie 27).





2.5.

[gedaagden] stelt zich op het standpunt dat [eiser] niet is geslaagd in het aan hem opgedragen bewijs.



2.6.
De rechtbank is van oordeel dat het bewijs dat door [eiser] geleverd moest worden niet is geleverd. De conclusie daarvan is dat [eiser] het door hem gestelde hypothetische scenario, dat er een aandelenoptieregeling als vaste looncomponent in de orde van grootte zoals door hem gesteld tot stand zou zijn gekomen en dat daarnaast het salaris € 20.000,-- per jaar hoger zou zijn vastgesteld dan feitelijk is gebeurd, niet aannemelijk heeft gemaakt. Dat oordeel wordt hierna toegelicht.


Aandelenoptieregeling als vaste looncomponent.



2.6.1.

[eiser] heeft een aanvullende verklaring van [A] overgelegd waarin concreter wordt ingegaan op een mogelijk onderhandelingsresultaat in het geval dat [gedaagden] [eiser] had geïnformeerd over de wettelijke beperkingen van de Wft:

“(…) Ik kan daarover concreet verklaren dat wij in dat geval zeker bereid waren geweest om de reeds door ons gewenste equity-aandelenprikkel voor de heer [eiser] te behouden in een andere, juridisch toelaatbare vorm, mits onze adviseurs zouden hebben aangegeven dat die vorm binnen de Wft was toegestaan. Voor ons was daarbij de exacte juridische of fiscale vormgeving niet doorslaggevend. Het ging ons er zakelijk om dat de heer [eiser] in materiële zin mee zou kunnen delen in de waardecreatie van de onderneming. Het ging daarbij dus niet om een louter symbolische participatie, maar om een voor de heer [eiser] wezenlijke incentive. Meer concreet om de initieel voorgestelde regeling van 2% van de aandelen per jaar, tot maximaal 10 % in 5 jaar (plus eventueel 1% per jaar tot maximaal 15% bij bijzonder goede prestaties) als vaste beloningscomponent.

Ik kan daarnaast concreet verklaren dat in diezelfde situatie ook een structurele verhoging van het vaste salaris van de heer [eiser] met ongeveer € 20.000 bruto per jaar boven het uiteindelijk overeengekomen niveau voor ons reëel en bespreekbaar was geweest, naast de overeengekomen bonusregeling.

Naar mijn oordeel was in 2018 dus ook een combinatie van beide reëel, dus zowel een materiële equity-/aandelenregeling als een verhoging van het vaste salaris. Dat acht ik ook logisch, omdat wij in ons eerste voorstel al bereidheid hadden getoond om de heer [eiser] op meer dan één onderdeel wezenlijk tegemoet te komen.

Als de heer [eiser] in 2018, goed geïnformeerd over de Wft-beperkingen, had verzocht om het niet-toelaatbare deel van de vertrekregeling te vervangen door een wel toelaatbare aandelen-equityregeling en een hoger vast salaris, dan zou ik dat namens mijzelf hebben gesteund en acht ik het zeer aannemelijk dat wij hem daarin zouden zijn gevolgd.”



2.6.2.
Naar het oordeel van de rechtbank legt de aanvullende schriftelijke verklaring van [A] te weinig extra gewicht in de schaal voor het aan [eiser] opgedragen bewijs. In de eerste plaats omdat de schriftelijke aanvullende verklaring is afgelegd na het tussenvonnis van 17 juni 2026 en de inhoud van de verklaring naar het oordeel van de rechtbank in sterke mate door de in dat vonnis verstrekte bewijsopdracht lijkt te zijn beïnvloed: pas in zijn aanvullende schriftelijke verklaring na tussenvonnis wordt [A] concreet en verklaart hij bevestigend op juist die punten waarop de bewijsopdracht ziet, daar waar hij in zijn eerste schriftelijke verklaring een mogelijke concrete uitkomst van de onderhandelingen nog in het midden liet.
Dit doet afbreuk aan de betrouwbaarheid van deze schriftelijke aanvullende verklaring. Het gaat in zekere zin om een zonder enige vorm van tegenspraak tot stand gekomen schriftelijke bevestiging dat wat [eiser] stelt waar en aannemelijk zou zijn geweest, zonder dat wordt uitgeweid over de vraag hoe zo’n regeling eruit had kunnen zien en hoe zo’n regeling zich bijvoorbeeld verhoudt tot de wens van de aandeelhouders om de aandelen na vijf jaar te verkopen. De rechtbank vindt deze schriftelijke verklaring op zichzelf daarom onvoldoende overtuigend voor het bewijs van de stellingen waarop [eiser] zijn schadevordering baseert. De rechtbank betrekt bij dit oordeel ook het volgende.



2.6.3.
Voor wat betreft het aannemelijk maken van het concrete onderhandelingsresultaat volstaat [eiser] met het overleggen van twee schriftelijke verklaringen van één van de twee aandeelhouders van [B] . Het had na de mondelinge behandeling waarop dit punt aan de orde is geweest echter voor de hand gelegen dat [eiser] voor het bewijs van zijn stellingen alle betrokkenen, dus ook aandeelhouder [C] , commissaris [D] en mogelijk zichzelf, als getuigen had laten horen over de mogelijke uitkomst van de onderhandeling in de hypothetische situatie. Tijdens een met waarborgen omkleed getuigenverhoor had de rechtbank maar ook [gedaagden] vragen kunnen stellen en eventuele tegenstrijdigheden in verklaringen kunnen blootleggen. Hoe [C] en [D] tegenover het door [eiser] bepleite onderhandelingsresultaat staan, blijft in deze procedure nu ongewis.



2.6.4.
Tot slot wordt door de rechtbank bij de bewijswaardering betekenis toegekend aan de opstelling (of grondhouding) van [eiser] tijdens de onderhandeling. Die opstelling kenmerkte zich door het feit dat [eiser] de onderhandeling over zijn arbeidsvoorwaarden zelf wilde voeren en wilde doorpakken. [eiser] had zijn benoeming als statutair bestuurder formeel al geaccepteerd en wilde niet dat de onderhandelingen lang gingen duren. De rechtbank heeft daaruit de overtuiging gekregen dat [eiser] niet het onderste uit de kan wilde halen. Er is geen aanleiding om te veronderstellen dat dit in de hypothetische situatie anders zou zijn geweest. [eiser] drong bij [gedaagde 2] aan op een eenvoudige arbeidsvoorwaardenregeling en heeft, na het inwinnen van fiscaal advies zelf besloten de aangeboden aandelenoptieregeling van artikel 5 te schrappen uit de arbeidsovereenkomst zonder dat daar iets tegenover stond vanuit zijn werkgever. Dat was niet volgens het advies van [gedaagde 2] , die voor het risico dat [eiser] hiermee nam zelfs heeft gewaarschuwd. [eiser] besloot na het sluiten van de overeenkomst eventueel verder te onderhandelen over een aandelenoptieregeling, die uiteindelijk nooit meer tot stand gekomen is.



2.6.5.
De rechtbank betrekt bij de bewijswaardering hier ook het aanvullende verwijt van [eiser] aan [gedaagde 2] dat laatstgenoemde onvoldoende proactief inspanningen leverde om tot een aandelenregeling te komen en naliet de fiscale consequenties van zo’n regeling te onderzoeken. Dat verwijt wordt ten onrechte gemaakt omdat [eiser] de onderhandelingen zelf wilde voeren en ook zelf fiscaal advies zou inwinnen over een aandelenoptieregeling en hij dit ook zelf heeft gedaan. Er is van de kant van [gedaagde 2] een SAR (Stock Appreciation Right)-regeling als alternatief voor de aandelenoptieregeling voorgesteld, maar ook die regeling heeft [eiser] om hem moverende redenen niet laten opnemen in zijn arbeidsovereenkomst. [eiser] heeft geen inzicht gegeven in zijn beweegredenen om de aandelenoptieregeling en de SAR-regeling te laten vallen en ook later daar niet meer op terug te komen bij de aandeelhouders van [B] . [eiser] heeft tijdens de mondelinge behandeling aangegeven dat een aandelenoptieregeling volgens hem ten tijde van de onderhandeling niet realiseerbaar was, maar waarom dat zo was stelt hij zich niet meer te kunnen herinneren. Dat is opmerkelijk omdat de aandelenoptieregeling een essentieel punt is zijn schadeberekening. Het gevolg van deze onduidelijkheid is nu dat de rechtbank onvoldoende aanknopingspunten heeft voor de conclusie dat [eiser] in de hypothetische situatie wel een aandelenregeling zou zijn overeengekomen, zelfs als vaste looncomponent, als hij tijdens de onderhandeling zijn pijlen daarop zou hebben gericht.
Het valt immers niet uit te sluiten dat de (fiscale) redenen die voor [eiser] aanleiding gaven af te zien van de aandelenoptieregeling en die voor de rechtbank onbekend zijn gebleven ook in de hypothetische situatie zouden zijn blijven bestaan.



2.6.6.

[eiser] heeft ter voldoening aan de bewijsopdracht verder aanvullende schriftelijke informatie over beloningsstructuren en alternatieven van Bureau DFO in het geding gebracht. De rechtbank vindt die stukken voor de bewijsopdracht niet relevant omdat daarin geen informatie wordt gegeven over een mogelijk onderhandelingsresultaat in de concrete situatie van [eiser] .



2.6.7.

[eiser] legt tot slot het schriftelijk beheerst beloningsbeleid Hypotheek Visie, versie 1.2 d.d. 17 december 2021 over. Volgens [eiser] stond het beloningsbeleid niet in de weg aan het door hem gestelde onderhandelingsresultaat in de hypothetische situatie (het was volgens hem conform beloningsbeleid), maar de rechtbank stelt vast dat het door [eiser] overgelegde beloningsbeleid dateert van 2021 en dus van ruim na de onderhandelingen in 2018. Aan de hand van dit stuk kan niet worden geconcludeerd of een aandelenoptieregeling (dat in dat stuk niet voorkomt) als vaste looncomponent in 2018 conform het geldende loonbeleid mogelijk of aannemelijk zou zijn geweest.



2.6.8.

[eiser] heeft zich het recht voorbehouden om alsnog getuigen te doen horen als de rechtbank van oordeel is dat de overgelegde stukken een nadere toelichting nodig hebben. De rechtbank is van oordeel dat de overgelegde stukken geen nadere toelichting nodig hebben. Het was niet aan de rechtbank om te bepalen door welke bewijsmiddelen [eiser] het aan hem opgedragen bewijs kan of wenst te leveren. Omdat [eiser] bij tussenvonnis van 17 juni 2026 in de gelegenheid is gesteld bewijs te leveren door middel van het horen van getuigen en hij van die mogelijkheid geen gebruik heeft gemaakt, zal de rechtbank [eiser] daartoe niet nogmaals in de gelegenheid stellen.



2.6.9.
De conclusie is dat bij de begroting van de schade van [eiser] een aandelenoptieregeling als vaste looncomponent buiten beschouwing zal worden gelaten omdat het scenario waarin [eiser] deze regeling zou zijn overeengekomen niet aannemelijk is geworden.


Salaris




2.6.10.

[eiser] is daarnaast opgedragen te bewijzen dat er een grote kans was dat zijn salaris € 20.000,-- per jaar hoger zou zijn vastgesteld dan feitelijk is gebeurd. Uit de aanvullende schriftelijke verklaring van [A] volgt dat een structurele verhoging van het vaste salaris van [eiser] met ongeveer € 20.000 bruto per jaar boven het uiteindelijk overeengekomen niveau volgens hem reëel en bespreekbaar zou zijn geweest.



2.6.11.

[gedaagden] wil aannemen dat in de onderhandeling bereidheid zou hebben bestaan om het jaarsalaris wat meer te verhogen, maar zij voert ook aan dat een vaste looncomponent niet gelijk is te stellen is aan een (hogere) vertrekvergoeding en zij achten de kans niet groot dat het [eiser] zou zijn gelukt bedrag van € 20.000,-- per jaar extra uit te onderhandelen en dan ook nog eens een indexatie van 2%.



2.6.12.
Ook de rechtbank acht het aannemelijk dat [eiser] het aanbod van zijn werkgever, dat voor wat betreft de vertrekregeling ruimhartiger was dan op grond van de Wft is toegestaan, deels had kunnen omzetten in een hoger salaris tijdens de onderhandeling indien [gedaagde 2] hem correct had geïnformeerd. Anders dan bij een aandelenoptieregeling waren nadere uitwerking en langer durende onderhandelingen hiervoor niet noodzakelijk. Daarnaast heeft de rechtbank vastgesteld dat [E] tijdens de onderhandeling vrij snel akkoord ging met de voorgestelde extra maanden vertrekvergoeding en een hoger salaris. Of
er een grote kans was dat het [eiser] was gelukt een salarisverhoging van nog € 20.000,-- uit te onderhandelen is niet zonder meer aannemelijk geworden. [A] acht die kans reëel. Maar ook met betrekking tot dit onderdeel van de bewijsopdracht geldt dat [eiser] geen bewijs bijbrengt van hoe de andere betrokkenen in de onderhandeling tegenover een dergelijke salarisverhoging stonden omdat [eiser] geen schriftelijke verklaringen van hen heeft overgelegd en hen niet als getuigen heeft opgeroepen. Evenmin geeft de overige schriftelijke informatie die [eiser] in het geding brengt duidelijkheid over de concrete mogelijkheden op een hoger salaris.


De schade van [eiser] als gevolg van het verlies van een kans op een beter onderhandelingsresultaat





2.7.
Omdat het bewijs dat geleverd moest worden, niet is geleverd, kan de rechtbank niet uitgaan van het door [eiser] gestelde hypothetische scenario en zal zij de schade zelf schatten aan de hand van het scenario dat de rechtbank het meest aannemelijk voorkomt.



2.8.
De rechtbank stelt daarbij voorop dat de leer van de kansschade een oplossing biedt voor de onzekerheid die bestaat over de vraag of een op zichzelf vaststaande tekortkoming of onrechtmatige daad schade heeft veroorzaakt, en waarin die onzekerheid haar grond vindt in de omstandigheid dat niet kan worden vastgesteld of en in hoeverre in de hypothetische situatie dat de tekortkoming of onrechtmatige daad achterwege zou zijn gebleven, de kans op succes zich in werkelijkheid ook zou hebben gerealiseerd. In zoverre volgt de rechtbank [eiser] is zijn benadering van de schade.



2.9.
Wat feitelijk de uitkomst van de onderhandeling zou zijn geweest tussen [eiser] en [E] als [gedaagde 2] [eiser] deugdelijk had geïnformeerd over de beperkingen van de Wft kan aan de hand van de gegevens in deze zaak niet meer met voldoende zekerheid worden vastgesteld.

[eiser] heeft zijn schade becijferd aan de hand van een (normatieve) schatting aan de hand van de goede en kwade kansen. Ook de rechtbank heeft in r.o. 4.13. van het vonnis 14 juni 2026 overwogen dat dit de geëigende manier is om de schade in dit geval te schatten. Daarbij gaat de rechtbank alleen uit van een ander scenario dan [eiser] , namelijk van het scenario waarin hij wel een hoger salaris had bedongen, maar geen aandelenoptieregeling als vast loonbestanddeel.



2.10.
De rechtbank acht het gelet op de ruimhartige vertrekregeling aannemelijk dat het [eiser] sowieso gelukt zou zijn een bedrag van € 10.000,-- extra per jaar uit te onderhandelen, hierbij in aanmerking genomen dat naast een vast salaris ook een bonusregeling op basis van KPI’s werd aangeboden en daarnaast opties op aandelen, uit te oefenen na 5 jaar. Die kans acht de rechtbank daarom 100 %. De kans op een bedrag van € 20.000,-- extra schat de rechtbank redelijkerwijs in op 50 %. Hierbij geldt nog dat de rechtbank aannemelijk acht - hetgeen al blijkt uit de aanbiedingen die [E] deed - dat [E] [eiser] graag als statutair bestuurder wilde aanstellen.



2.11.

[eiser] becijfert zijn inkomensschade door het mislopen van € 10.000,-- aan salaris op jaarbasis inclusief indexering, bonus en vakantietoeslag op een bedrag van € 63.314,-- bruto. De inkomensschade door het mislopen van € 20.000,-- aan salaris op jaarbasis becijfert [eiser] op een bedrag van € 128.018 bruto. [gedaagden] hebben tegen deze berekeningen an sich geen verweer gevoerd.
Omdat de rechtbank de kans op een hoger jaarsalaris van € 10.000,-- 100 % acht en de kans op een hoger jaarsalaris van € 20.000,-- 50 %, schat zij de inkomensschade van [eiser] op € 63.314 + 0,5 x (€ 128.018 - € 63.314) = € 95.666,00 bruto.



2.12.
De absolute ondergrens van de schade is volgens [eiser] het bedrag dat [B] als beëindigingsvergoeding destijds met hem is overeengekomen, minus het daadwerkelijk aan hem uitgekeerde bedrag: 583.992 -/- € 198.727 = € 385.260. Volgens [eiser] kan worden aangenomen dat [B] zeker bereid zou zijn geweest om dit bedrag in een hoger bedrag aan vast salaris om te zetten.



2.13.
Naar het oordeel van de rechtbank gaat [eiser] er hiermee echter ten onrechte vanuit dat het maximale bedrag aan beëindigingsvergoeding dat [E] bereid was te betalen aan het einde van het dienstverband, in de hypothetische situatie 1-op-1 inwisselbaar zou zijn geweest voor een hoger vast salaris aan de voorkant. Voor dit uitgangspunt, dat naar het oordeel van de rechtbank niet aannemelijk is, heeft [eiser] echter geen aanknopingspunten geboden. In zoverre slaagt het verweer van [gedaagden]


Geen eiswijziging van bruto naar netto




2.14.
Tijdens de mondelinge behandeling heeft [eiser] bij monde van mr. Voermans aangegeven zijn eis te willen wijzigen in die zin dat de aanvankelijk gevorderde brutobedragen netto bedragen moeten zijn en dat daar een belastingcompensatie aan moet worden toegevoegd. Nadat [gedaagden] daartegen bezwaar had gemaakt, heeft mr. Voermans verzocht alsnog een akte te mogen nemen waarin hij zijn eiswijziging nader uitwerkt.



2.15.
Feitelijk heeft geen eiswijziging plaatsgevonden, aangezien dat schriftelijk moet en mr. Voermans geen akte heeft genomen op dit punt, ook niet nadat de zaak naar de rol was verwezen. Dat neemt niet weg dat de rechtbank moet beoordelen of de vordering tot betaling van brutobedragen toewijsbaar is. Dat is niet het geval, omdat de schade die [eiser] leidt bestaat uit het netto loon dat hij minder heeft ontvangen dan zonder de fout van [gedaagde 2] het geval zou zijn geweest. Partijen twisten over de vraag of die schadevergoeding aan inkomstenbelasting onderhevig is. In beginsel is dat naar het oordeel van de rechtbank niet het geval, maar het ligt voor de hand dat [gedaagden] in geval de schadevergoeding volgens de fiscus toch aan heffing van inkomstenbelasting onderhevig is dat belastingbedrag voor hun rekening nemen. Anders zou [eiser] immers niet volledig schadeloos gesteld worden. Dat zal de rechtbank dan ook bepalen. Hoewel dit niet expliciet is gevorderd acht de rechtbank dat toelaatbaar, omdat de rechtbank een nettobedrag toewijst waar een brutobedrag wordt gevorderd.


Slotsom




2.16.
De rechtbank komt tot een beoordeling van de vorderingen van [eiser] .
De primair bij I. gevorderde verklaring voor recht is gelet op hetgeen is overwogen in 4.1. tot en met 4.6. in het vonnis van 17 juni 2026 toewijsbaar. Aan schadevergoeding wordt gelet op hetgeen hiervoor is overwogen toegewezen het netto-equivalent van het bedrag van € 95.666 bruto. De wettelijke rente over dit netto-equivalent wordt toegewezen vanaf de dag van dagvaarding, 15 augustus 2024.



2.17.
Tot slot vordert [eiser] bij III. een bedrag van € 7.595,-- aan buitengerechtelijke kosten, gebaseerd op het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten (Besluit Bik), te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de dag van de dagvaarding.
Toewijsbaar is een bedrag van € 1.731,66 conform het besluit BIK en gerelateerd aan het hiervoor toegewezen schadebedrag. Voldoende is gebleken dat de buitengerechtelijke inspanningen aan de zijde van [eiser] meer hebben omvat dan de verrichtingen waarvoor de proceskostenveroordeling een vergoeding pleegt in te sluiten. Het meer gevorderde aan buitengerechtelijke kosten wordt afgewezen.




2.18.

[gedaagden] zijn grotendeels (voor wat betreft de aansprakelijkheid en een deel van de schade) in het ongelijk gesteld en moeten daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. Omdat een aanzienlijk lager bedrag aan schadevergoeding wordt toegekend dan gevorderd, worden het griffierecht en het liquidatietarief aangepast aan het toegewezen bedrag. De proceskosten van [eiser] worden begroot op:









- kosten van de dagvaarding


€


276,80







- griffierecht


€


1.325,00







- salaris advocaat


€


3.225,00


(2,5 punten × € 1.290,00)




- nakosten


€


189,00


(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing)




Totaal


€


5.015,80













3De beslissing

De rechtbank


3.1.
verklaart voor recht dat [gedaagden] in de uitvoering van de opdracht van [eiser] zijn tekortgeschoten, en aansprakelijk zijn voor de dientengevolge door [eiser] geleden schade,



3.2.
veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk om aan [eiser] te betalen een bedrag gelijk aan het netto-equivalent van € 95.666,00 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over dat netto-equivalent, met ingang van 15 augustus 2024, tot de dag van volledige betaling,



3.3.
bepaalt dat indien [eiser] over genoemd netto-equivalent volgens een aanslag van de fiscus inkomstenbelasting moet betalen, [gedaagden] die belasting aan hem moeten vergoeden,



3.4.
veroordeelt [gedaagden] hoofdelijk om aan [eiser] te betalen een bedrag van € 1.731,66 aan buitengerechtelijke incassokosten, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over dit bedrag met ingang van 15 augustus 2024 tot de dag van volledige betaling,



3.5.
veroordeelt [gedaagden] in de proceskosten van € 5.015,80 te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [gedaagden] niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,



3.6.
verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad,



3.7.
wijst het meer of anders gevorderde af.


Dit vonnis is gewezen door mr. J.A. Bik en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2026.



Productie 27 [eiser]


HR 21-12-2012, ECLI:NL:HR:2012:BX7491, m.nt. S.D. Lindenbergh (Deloitte/Hassink), r.o. 3.5.3.
Link naar deze uitspraak