Inloggen 
 

 Registreren
 Wachtwoord vergeten?


Terug naar het beginscherm

 
 
 
Neem contact op met de Agro-advieslijn:
0570-657417 (Houtsma Bedrijfsadvies)
ECLI:NL:RBDHA:2026:34496 
 
Datum uitspraak:20-11-2026
Datum gepubliceerd:20-11-2026
Instantie:Rechtbank Den Haag
Zaaknummers:NL26.37367 en NL26.37368
Rechtsgebied:Vreemdelingenrecht
Indicatie:Deze uitspraak gaat over de ingangsdatum van de verblijfsvergunning asiel en de verblijfstitel die aan eisers is verleend. In Nederland is er met ingang van het migratiepact (12 juni 2026) voor gekozen om de asielvergunning te verlenen met als ingangsdatum de dag na de bekendmaking van het inwilligend besluit. In deze uitspraak oordeelt de rechtbank dat, hoewel dit niet verplicht wordt voorgeschreven door het migratiepact, de wetgever deze keuze mocht maken. Van belang is dat de wetgever de regels over de ingangsdatum heeft vastgelegd in wetten in formele zin. De rechtbank mag die wetten niet toetsen aan algemene rechtsbeginselen en ander (ongeschreven) recht. Omdat zich in dit geval geen bijzondere omstandigheden voordoen die de wetgever niet heeft voorzien, komt de rechtbank niet toe aan de vraag of toepassing van de wetten zozeer in strijd komt met algemene rechtsbeginselen of (ander) ongeschreven recht dat die toepassing achterwege moet blijven. Van strijd met het Unierecht of Unierechtelijke beginselen is ten slotte niet gebleken.
Trefwoorden:ingezetene
 
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Groningen

Bestuursrecht

zaaknummers: NL26.37367 en NL26.37368

uitspraak van de meervoudige kamer in de zaken tussen

[naam] en [naam], eisers
V-nummers: [nummer] en [nummer],
(gemachtigde: mr. A.S. Sewman),

en

de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. F. Schoot).


Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de ingangsdatum van de verblijfsvergunning asiel en de verblijfstitel die aan eisers is verleend. Op 12 juni 2026 is het Europese Asiel- en Migratiepact (hierna: migratiepact) in werking getreden. In Nederland is er met ingang van diezelfde datum voor gekozen om de asielvergunning te verlenen met als ingangsdatum de dag na de bekendmaking van het inwilligend besluit. In deze uitspraak oordeelt de rechtbank dat, hoewel dit niet verplicht wordt voorgeschreven door het migratiepact, de wetgever deze keuze mocht maken. Van belang is dat de wetgever de regels over de ingangsdatum heeft vastgelegd in wetten in formele zin. De rechtbank mag die wetten niet toetsen aan algemene rechtsbeginselen en ander (ongeschreven) recht. Omdat zich in dit geval geen bijzondere omstandigheden voordoen die de wetgever niet heeft voorzien, komt de rechtbank niet toe aan de vraag of toepassing van de wetten zozeer in strijd komt met algemene rechtsbeginselen of (ander) ongeschreven recht dat die toepassing achterwege moet blijven. Van strijd met het Unierecht of Unierechtelijke beginselen is ten slotte niet gebleken.



Procesverloop

2. Eisers hebben op 5 maart 2023 in Nederland verzocht om internationale bescherming. De minister wilde de aanvragen eerst niet inhoudelijk behandelen, omdat Kroatië daarvoor verantwoordelijk was. Omdat eisers niet op tijd zijn overgedragen aan de autoriteiten van Kroatië is Nederland verantwoordelijk geworden voor de behandeling van de asielaanvragen van eisers.


2.1.
Eisers hebben driemaal een beroep niet tijdig beslissen ingediend, omdat de beslistermijn werd overschreden. De eerste twee beroepen zijn gegrond verklaard, waarbij de minister onder verbeurte van een dwangsom is opgedragen binnen acht weken alsnog besluiten op de aanvragen bekend te maken. Het derde beroep is ingetrokken.



2.2.
Met de bestreden besluiten van 3 juli 2026 heeft de minister de verzoeken om internationale bescherming ingewilligd. In deze besluiten heeft de minister erkend dat eisers vluchtelingen zijn en beslist om aan hen een verblijfsvergunning te verlenen. In de besluiten staat: “Uw verblijfsvergunning asiel heeft geen einddatum. (…) U krijgt een verblijfspas. Dit is een pas waarmee u kunt laten zien dat u een verblijfsvergunning hebt. U krijgt een verblijfspas die 3 jaar geldig is, van 3 juli 2026 tot 3 juli 2029. U kunt deze verblijfspas na 3 jaar verlengen.”



2.3.
Eisers hebben tegen deze besluiten beroep ingesteld.



2.4.
De minister heeft op 2 oktober 2026 een verweerschrift ingediend.



2.5.
De rechtbank heeft de beroepen op 7 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben de gemachtigden deelgenomen.




Beoordeling door de rechtbank


Standpunten in beroep

3. Eisers betwisten de ingangsdatum van de verblijfsvergunning en de verblijfstitel (de verblijfspas). Omdat de vluchtelingenstatus declaratoir van aard is, had volgens hen aangesloten moeten worden bij de aanvraagdatum. De besluiten hebben voor eisers als gevolg dat zij pas later in aanmerking komen voor naturalisatie. Volgens eisers zijn de besluiten in strijd met de Kwalificatieverordening (Kvo) en het Europese recht. Eisers hebben hun aanvragen ruim vóór 12 juni 2026 ingediend en het ontbreken van overgangsrecht is in strijd met diverse fundamentele rechtsbeginselen, zoals het rechtszekerheidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel en het (Unierechtelijke) evenredigheidsbeginsel. Ook is volgens eisers sprake van strijd met artikel 6 van het EVRM. Eisers wijzen op het advies van de Afdeling advisering van de Raad van State over de Uitvoerings- en implementatiewet Asiel- en migratiepact 2026 (Uitvoeringswet) waarin is aangegeven dat de wijziging van de regels over de ingangsdatum op gespannen voet staat met het rechtszekerheidsbeginsel en ertoe kan leiden dat asielzoekers ongelijk worden behandeld.

4. De minister stelt zich op het standpunt dat de Kvo, een rechtstreeks werkende verordening, geen ruimte biedt om een vergunning met terugwerkende kracht te verstrekken. Voorheen bepaalde artikel 3 van de Kwalificatierichtlijn (Kri) dat lidstaten gunstiger normen konden vaststellen. In de Kvo is zo’n bepaling niet langer opgenomen. Verder voert de minister aan dat het een weloverwogen keuze van de wetgever is geweest om onmiddellijke werking toe te kennen aan de bepalingen in de Uitvoeringswet die gaan over de ingangsdatum, waarbij de gevolgen daarvan onder ogen zijn gezien. Onmiddellijke werking is ook de hoofdregel volgens de Aanwijzingen voor de regelgeving.De minister wijst verder op het toetsingsverbod van artikel 120 van de Grondwet en stelt dat de rechtbank de wet in dit geval niet kan toetsen aan algemene rechtsbeginselen en ongeschreven recht. Voor wat betreft het declaratoire karakter wijst de minister erop dat uit de Kvo en arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof) volgt dat de verblijfstitel en de vluchtelingenstatus twee verschillende begrippen zijn. De vluchtelingenstatus moet worden onderscheiden van het verstrekken van een verblijfstitel aan personen met een dergelijke status en de ingangsdatum kan daarom verschillen. De minister wijst erop dat het doel is dat eisers bescherming krijgen en dat aan dat doel is voldaan.


De regels over de ingangsdatum

5. Tot 12 juni 2026, de datum waarop het migratiepact in werking trad, werd een asielvergunning verleend met ingang van de dag waarop de aanvraag was ontvangen.


5.1.
Op 12 juni 2026 is de Kvo in werking getreden. In artikel 24, eerste en tweede lid, van de Kvo is bepaald:

1. Personen die internationale bescherming genieten, hebben recht op een verblijfstitel zolang zij de vluchtelingenstatus of de subsidiairebeschermingsstatus hebben.


2. Zo spoedig mogelijk na de toekenning van de vluchtelingenstatus of de subsidiairebeschermingsstatus en uiterlijk 90 dagen na de kennisgeving van de beslissing om internationale bescherming toe te kennen, wordt een verblijfstitel afgegeven volgens het uniforme model van Verordening (EG) nr. 1030/2002.




5.2.
Met de Uitvoeringswet is onder andere de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) aangepast in verband met de uitvoering en implementatie van het migratiepact. Sinds 12 juni 2026 luidt artikel 44, tweede lid, van de Vw als volgt:

Indien de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel als bedoeld in de artikelen 29 tot en met 29d, wordt ingewilligd, wordt deze verblijfsvergunning verleend met ingang van de dag na de bekendmaking van de beschikking.




5.3.
In artikel 9, tweede en derde lid, van de Vw staat sinds 12 juni 2026:

2. Onze Minister verschaft aan de vreemdeling die rechtmatig verblijf heeft op grond van artikel 8, onder c, de verblijfstitel waaruit het rechtmatig verblijf blijkt, bedoeld in:

a. artikel 24 van de Kwalificatieverordening, indien de vreemdeling de vluchtelingenstatus of subsidiaire beschermingsstatus heeft;

(…)


3. De geldigheidsduur van de verblijfstitel, bedoeld in het tweede lid, onderdeel a, vangt aan op de datum van verlening van de verblijfsvergunning asiel, bedoeld in artikel 44, tweede lid, en heeft een initiële geldigheidsduur van drie jaar. Wanneer de geldigheidsduur verstrijkt, kan deze met drie jaar worden verlengd.




5.4.
De Uitvoeringswet bevat het overgangsrecht voor de behandeling van asielaanvragen die zijn ingediend vóór 12 juni 2026. Dit overgangsrecht houdt in dat voorschriften van de tot 12 juni 2026 geldende Vw die betrekking hebben op een achttal specifiek genoemde onderwerpen, van toepassing blijven op de aanvragen van vóór 12 juni 2026. De voorschriften over de ingangsdatum van een verleende asielvergunning zijn niet genoemd in dit overgangsrecht.


Is de Nederlandse wetgeving in strijd met het Unierecht?

6. De rechtbank oordeelt dat de Kvo de lidstaten niet dwingend voorschrijft wat de ingangsdatum van te verlenen asielvergunningen moet zijn. Artikel 24, eerste lid, van de Kvo verplicht de lidstaten alleen om zo spoedig mogelijk na het verlenen van internationale bescherming en uiterlijk 90 dagen na de kennisgeving daarvan een verblijfstitel te verstrekken. Het staat de Nederlandse wetgever dus vrij om de verblijfsvergunning te verlenen met ingang van de dag na bekendmaking van de beschikking en voor de ingangsdatum van de verblijfstitel (de verblijfspas) aan te sluiten bij de datum van verlening van de verblijfsvergunning. Ter vergelijking wijst de rechtbank op een onder de Kri gewezen uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling), die naar het oordeel van de rechtbank onder de Kvo haar toepassing behoudt. In die uitspraak oordeelde de Afdeling dat het Unierecht lidstaten niet voorschrijft wat de ingangsdatum van te verlenen asielvergunningen moet zijn en dat artikel 24, eerste lid, van de Kri hen alleen verplicht zo spoedig mogelijk na het verlenen van internationale bescherming verblijfstitels te verstrekken, waardoor het de minister vrijstond een asielvergunning te verlenen met ingang van de ontvangstdatum van de aanvraag. Anders dan de minister, leest de rechtbank in artikel 24 van de Kvo geen verbod om een asielvergunning met terugwerkende kracht te verlenen. Ook vloeit dit naar het oordeel van de rechtbank niet voort uit het feit dat in de Kvo niet een met artikel 3 van de Kri vergelijkbaar artikel is opgenomen. Dat artikel bepaalde dat de lidstaten gunstiger normen konden vaststellen of handhaven ter bepaling van wie als vluchteling of als voor subsidiaire bescherming in aanmerking komend persoon wordt erkend, en ter bepaling van de inhoud van de internationale bescherming. Naar het oordeel van de rechtbank mocht de wetgever dus kiezen voor de ingangsdatum zoals dat is gedaan, maar was dat geen verplichting. De huidige bepalingen over de ingangsdatum zijn naar het oordeel van de rechtbank niet in strijd met de Kvo. Van strijd met een andere Unierechtelijke bepaling is niet gebleken.



6.1.
Dat de erkenning van de vluchtelingenstatus een declaratoir karakter heeft, betekent naar het oordeel van de rechtbank ook niet dat voor de ingangsdatum van de verblijfsvergunning bij de aanvraagdatum had moeten worden aangesloten. In overweging 22 van de Kvo staat dat de erkenning van de vluchtelingenstatus declaratoire kracht heeft. Dezelfde overweging was eerder opgenomen in de Kri. De rechtbank overweegt dat de Afdeling in haar uitspraak van 7 november 2024 heeft geoordeeld over de declaratoire kracht van de erkenning van de vluchtelingenstatus. Deze uitspraak had betrekking op de Kri, maar geldt naar het oordeel van de rechtbank ook onder de Kvo. Hierin overweegt de Afdeling dat de declaratoire kracht volgens het Hof inhoudt dat een vluchteling het recht heeft om als zodanig te worden erkend vanaf de datum waarop hij om toekenning van die status verzoekt. Na de indiening van het verzoek om internationale bescherming komt iedere onderdaan van een derde land of staatloze die voldoet aan de materiële voorwaarden in aanmerking voor een subjectief recht om erkend te worden als vluchteling, zelfs voordat daarover een formeel besluit is genomen. De formele erkenning van de hoedanigheid van vluchteling door verlening van de vluchtelingenstatus heeft tot gevolg dat een vluchteling internationale bescherming geniet en daardoor beschikt over de bijbehorende rechten en voordelen. Een vluchteling behoudt zijn vluchtelingenstatus tenzij en totdat die status wordt beëindigd, ook indien hem zijn verblijfstitel is ontnomen. Ook zonder verblijfstitel kan een betrokkene dus vluchteling zijn en die status hebben.



6.2.
Dat de minister de titel niet meer verleent met terugwerkende kracht betekent naar het oordeel van de rechtbank niet dat de minister niet heeft erkend dat eisers al eerder in aanmerking kwamen voor een vluchtelingenstatus. De verblijfstitel en de vluchtelingenstatus zijn namelijk verschillende begrippen. Onder ‘vluchtelingenstatus’ wordt verstaan de erkenning door een lidstaat van een onderdaan van een derde land of een staatloze als vluchteling. Onder ‘verblijfstitel’ wordt verstaan een machtiging die door de instanties van een lidstaat wordt verstrekt en op grond waarvan een onderdaan van een derde land of staatloze legaal op het grondgebied van die lidstaat mag verblijven. Het begrip verblijfsvergunning wordt in de Kvo niet gebruikt. In de Vw is bepaald dat onder de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel wordt verstaan een verzoek om internationale bescherming als bedoeld in artikel 3, onderdeel 12, van de Procedureverordening dan wel een aanvraag om verblijf als gezinslid van een vreemdeling die internationale bescherming geniet, als bedoeld in de artikelen 29b, 29c en 29d van de Vw. De erkenning van de vluchtelingenstatus moet dus worden onderscheiden van het verstrekken van een verblijfstitel of een vergunning aan personen met een dergelijke status. Ook de ingangsdatum daarvan kan dus verschillen.


Kan de rechtbank de wet toetsen aan algemene rechtsbeginselen of ander (ongeschreven) recht?

7. De regels over de ingangsdatum en het overgangsrecht zijn neergelegd in de Uitvoeringswet, die de Vw heeft gewijzigd. Naar het oordeel van de rechtbank zijn artikel 44, tweede lid, en artikel 9, tweede en derde lid, van de Vw dwingend geformuleerd. De tekst van de bepalingen is duidelijk en laat aan de minister geen ruimte om een andere ingangsdatum te hanteren dan in die artikelen is bepaald. De rechtbank overweegt verder dat de Uitvoeringswet en de Vw wetten in formele zin zijn: wetten die zijn vastgesteld door de regering en de Staten-Generaal gezamenlijk volgens artikel 81 en verder van de Grondwet. De vraag is of de rechtbank bepalingen in deze wetten kan toetsen aan rechtsbeginselen. Deze vraag raakt aan de taak en positie van de rechter ten opzichte van die van de formele wetgever. Uit artikel 11 van de Wet algemene bepalingen volgt dat de rechter niet mag treden in de belangenafweging die de wetgever bij de totstandkoming van de wet in formele zin heeft verricht. Artikel 120 van de Grondwet bepaalt dat de rechter niet in de beoordeling treedt van de grondwettigheid van wetten en verdragen. In het Harmonisatiewetarrest heeft de Hoge Raad geoordeeld dat het toetsingsverbod ook inhoudt dat de rechter een wet in formele zin niet mag toetsen aan algemene rechtsbeginselen. De Afdeling heeft in haar uitspraak van 1 maart 2023 geoordeeld dat het toetsingsverbod eraan in de weg staat dat een (bepaling uit een) wet in formele zin wordt getoetst aan algemene rechtsbeginselen en (ander) ongeschreven recht. Dit betekent dat de rechtbank de bepalingen over de ingangsdatum van de Vw en de overgangsrechtelijke bepaling uit de Uitvoeringswet niet kan toetsen aan de door eisers genoemde algemene rechtsbeginselen.



7.1.
De Afdeling heeft in de hiervoor genoemde uitspraak van 1 maart 2023 overwogen dat er bij bijzondere omstandigheden waarmee de wetgever in zijn afweging niet (volledig) rekening heeft gehouden, aanleiding kan bestaan om tot een andere uitkomst te komen dan waartoe toepassing van de wettelijke bepaling leidt. Dat is het geval als die niet verdisconteerde bijzondere omstandigheden de toepassing van de wettelijke bepaling zozeer in strijd doen zijn met algemene rechtsbeginselen of (ander) ongeschreven recht dat die toepassing achterwege moet blijven. De wet kan dan wegens strijd met het beginsel buiten toepassing worden gelaten. Volgens de Afdeling kunnen de niet verdisconteerde bijzondere omstandigheden verschillend van aard zijn. Ten eerste kunnen die omstandigheden gelegen zijn in het handelen van het bestuursorgaan bij de uitvoering of de toepassing van de wettelijke bepaling. Ten tweede kan het gaan om gevolgen van de toepassing van de wettelijke bepaling die niet stroken met wat de wetgever kan hebben bedoeld of voorzien.



7.2.
Eisers wijzen erop dat zij, ondanks diverse beroepen tegen het niet tijdig beslissen, lang op de beslissing op hun aanvragen hebben moeten wachten. Met een ingangsdatum die niet aansluit op de aanvraagdatum is het moeilijker en duurt het naar verwachting langer om genaturaliseerd te worden. Daarbij is van belang dat op dit moment nog niet duidelijk is of en zo ja onder welke voorwaarden het mogelijk wordt om via een asielvergunning voor bepaalde tijd te naturaliseren. Uitgaande van de huidige regelgeving moeten zij voortaan eerst een vergunning voor EU-langdurig ingezetene aanvragen en daarvoor gelden strenge eisen.



7.3.
De rechtbank stelt vast dat eisers de door hen gevraagde internationale bescherming hebben ontvangen. Een latere ingangsdatum van de asielvergunning en de verblijfstitel verandert daaraan niets. De gevolgen waarop eisers wijzen, vloeien niet enkel voort uit de gewijzigde wetgeving met betrekking tot de ingangsdatum, maar hangen samen met andere wijzigingen in de wetgeving en vooral met het vervallen van de verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd. De verschillende wijzigingen samen kunnen gevolgen hebben voor eisers.



7.4.
De rechtbank oordeelt dat uit de wetsgeschiedenis duidelijk blijkt dat de wetgever de gevolgen van de wetswijziging heeft onderkend. Volgens de wetgever verlicht de wijziging van de ingangsdatum de administratieve druk op de uitvoeringsinstanties en past deze in het streven van de regering om procedures te versoberen en nationaal niet meer te bieden dan het Unierecht voorschrijft. In de Memorie van Toelichting staat – voor zover hier van belang – dat de Uitvoeringswet in beginsel onmiddellijke werking heeft en dat deze keuze aansluit aan bij het Regeerprogramma 2024. Een belangrijk doel van het regeringsbeleid over asielmigratie is dat Nederland moet gaan behoren tot de categorie lidstaten met de strengste toelatingsregels van de EU. Nederland wil een duidelijk signaal afgeven en niet onnodig aantrekkelijker zijn dan andere lidstaten. Gelet op de bestaande werkvoorraden en doorlooptijden, verwacht de regering dat het nuttig effect van het volledige pakket aan maatregelen – en meer in het bijzonder de aanvullende nareisvoorwaarden – onacceptabel vertraagd zou worden wanneer de maatregelen niet onmiddellijk in werking zouden treden. Met elke vorm van eerbiedigende werking zou vrijwel de gehele werkvoorraad moeten worden afgedaan onder het oude recht, wat zou betekenen dat een grote groep mensen alsnog zonder aanvullende voorwaarden inreist en de wet gedurende langere tijd geen materieel effect heeft. In de MvT erkent de regering dat de onmiddellijke werking consequenties kan hebben voor het precieze moment waarop asielzoekers of aanvragers van nareis een besluit op hun aanvraag ontvangen en dat het impact zal hebben op de bestaande, grote voorraden van de IND.



7.5.
De regering heeft er verder bewust voor gekozen het advies van de Raad van State niet op te volgen. Volgens de Raad van State staat de wijziging van de ingangsdatum op gespannen voet met het rechtszekerheidsbeginsel en kan de wijziging ertoe leiden dat asielzoekers ongelijk worden behandeld. De Raad van State adviseerde voor de ingangsdatum van de verblijfsvergunning aan te sluiten bij de dag waarop de vreemdeling zijn aanvraag om een verblijfsvergunning asiel formeel – oftewel met het aanvraagformulier – heeft ingediend. In het nader rapport heeft de regering aangegeven dit advies niet op te volgen. In het nader rapport is toegelicht dat de regering met deze maatregel de ingangsdatum van de verblijfsvergunning asiel wil terugbrengen tot het Unierechtelijke minimum. Daarbij is onderkend dat het gevolg van de wijziging van de ingangsdatum is dat het van de beslissingssnelheid van de IND afhangt wanneer de vreemdeling een verblijfsvergunning asiel krijgt en dus wanneer de periode van vijf jaar rechtmatig en ononderbroken verblijf aanvangt waarna de vreemdeling een sterkere verblijfspositie kan aanvragen. Volgens de regering is er in algemene zin geen strijd met het rechtszekerheids- of gelijkheidsbeginsel. Als de vreemdeling aanvoert dat deze beginselen zijn geschonden, zal een oordeel daaromtrent afhangen van de individuele feiten en omstandigheden in een concrete zaak. De regering wijst er in het nader rapport op dat de wachttijd geen rol zal spelen voor de vreemdeling aan wie internationale bescherming is verleend en die een aanvraag doet tot verlening van een verblijfsvergunning in verband met de EU-langdurig ingezetenestatus. De periode tussen de datum van de indiening van de asielaanvraag en de datum van afgifte van de verblijfstitel telt namelijk in beginsel wel volledig mee bij de berekening van de periode van vijf jaar ononderbroken rechtmatig verblijf die is vereist om in aanmerking te komen voor de EU-langdurig ingezetenestatus. In de nota naar aanleiding van het verslag is dit nogmaals benadrukt. De regering onderkent dat het langer duurt voordat een asielstatushouder kan naturaliseren. Toegelicht is dat naturalisatie via de route van de verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd niet langer een mogelijkheid is en dat in het coalitieakkoord daarom het voornemen is opgenomen dat naturalisatie mogelijk wordt gemaakt op basis van een tijdelijke verblijfsvergunning: wie tweemaal een tijdelijke verblijfsvergunning heeft gekregen én aan de taaleis voldoet mag na zes jaar naturaliseren. Een ingangsdatum in het verleden zou het nuttig effect van de invoering van een wachttermijn voor nareis ondergraven.



7.6.
Dit leidt de rechtbank tot de conclusie dat de door eisers genoemde omstandigheden ten volle zijn meegenomen bij de keuze van de wetgever. Er is dan ook geen sprake van bijzondere omstandigheden die door de wetgever niet of niet ten volle zijn verdisconteerd en zozeer in strijd zijn met algemene rechtsbeginselen of (ander) ongeschreven recht dat die toepassing achterwege moet blijven.


Is sprake van strijd met Unierechtelijke rechtsbeginselen?


8. De rechtbank kan de besluiten wel toetsen aan Unierechtelijke beginselen. Het toetsingsverbod staat hieraan niet in de weg en de asielvergunning wordt immers mede geregeld door het Europese recht. Volgens de rechtspraak van het Hof hebben de algemene beginselen van Unierecht een grondwettelijk karakter. Volgens de Afdeling zijn algemene Unierechtelijke beginselen van toepassing naast en in aanvulling op eventuele regelingen hierover in secundaire Unieregelgeving. De rechtbank stelt vervolgens vast dat eisers weliswaar gesteld hebben dat de besluiten in strijd zijn met Unierechtelijke rechtsbeginselen, maar dat zij niet concreet hebben onderbouwd waarom dat het geval is. Zoals hiervoor is overwogen is, zijn de bepalingen uit de Vw die de ingangsdatum van de asielvergunning en verblijfstitel regelen in overeenstemming met de Kvo. De rechtbank ziet niet in hoe de besluiten, de gewijzigde regels over de ingangsdatum of het ontbreken van overgangsrecht, in strijd zijn met Unierechtelijke beginselen. Voor zover eisers een beroep hebben gedaan op het Unierechtelijke evenredigheidsbeginsel hebben eisers niet aannemelijk gemaakt dat zij onevenredig wordt geraakt door de bestreden besluiten. Zij hebben namelijk alleen gewezen op de gevolgen die gelden voor alle personen die zich in hun situatie bevinden, van welke gevolgen bovendien niet is gebleken dat zij niet in verhouding staan met de doelen van de Uitvoeringswet. De rechtbank wijst er daarbij ook op dat uit rechtspraak van het Hof volgt dat het rechtszekerheidsbeginsel niet zonder meer in de weg staat aan een wijziging van regelgeving. Eisers mochten er ook niet op vertrouwen dat de nationale regels altijd hetzelfde zouden blijven. Eisers hebben naar het oordeel van de rechtbank evenmin onderbouwd waarom sprake is van strijd met artikel 6 van het EVRM, waardoor die beroepsgrond ook niet kan slagen.




Conclusie en gevolgen

9. De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond. Voor een proceskostenvergoeding is geen aanleiding.




Beslissing

De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.


Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Sibma, voorzitter, en mr. L.J. van der Veen en mr. A. Dijkstra, leden, in aanwezigheid van mr. J. Dijkstra, griffier, en openbaar gemaakt door gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.

Deze uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:



Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.


ECLI:NL:RBDHA:2025:6639 en ECLI:NL:RBDHA:2025:21198.


Verordening (EU) 2024/1347.


Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.


Kamerstukken II 2025/26, 36 871, nr. 4, p. 34-35, Staatscourant 2026, nr. 25.


Wet van 27 mei 2026 tot wijziging van de Vreemdelingenwet 2000 en enkele andere wetten in verband met de uitvoering en implementatie van het EU-Asiel- en migratiepact 2026 (Uitvoerings- en implementatiewet Asiel- en migratiepact 2026), Staatsblad 2026/127.


Kamerstukken II 2025/26, 36 871, nr. 4, p. 34-35, Staatscourant 2026, nr. 25.


Richtlijn 2011/95/EU.


Het nieuwe artikel 44, tweede lid, en artikel 9, derde lid, van de Vreemdelingenwet.


Aanwijzing 5.56 van de Aanwijzing voor de regelgeving.


Dit stond in artikel 44, tweede lid, van de Vw zoals dat artikel tot 12 juni 2026 gold.


Zie artikel IX. Overgangsrecht.


Uitspraak van de Afdeling van 20 januari 2025, ECLI:NL:RVS:2025:159.


Overweging 21 van de Kri.


ECLI:NL:RVS:2024:4518.


Zie de arresten van het Hof van 1 augustus 2022, XC, ECLI:EU:C:2022:618, punt 46, en van 12 april 2018, A en S, ECLI:EU:C:2018:248, punten 53 en 54.


Artikel 2, aanhef en onder b, van de Kri.


Zie het arrest van het Hof van 14 mei 2019, M, X en X, ECLI:EU:C:2019:403, punten 90 en 91.


Dit volgt uit het arrest van het Hof van 24 juni 2015, H.T., ECLI:EU:C:2015:413, punt 95.


Zie artikel 3, aanhef en onder 1, van de Kvo.


Zie artikel 3, aanhef en onder 12, van de Kvo.


Zie artikel 1 van de Vw en de Memorie van Toelichting bij de Uitvoerings- en implementatiewet Asiel- en migratiepact 2026, p. 10 e.v.


Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 9 mei 2017, ECLI:NL:RVS:2017:1253, onder 5.1.1.


ECLI:NL:RVS:2024:4518, onder 5.2.


Arrest van de Hoge Raad van 14 april 1989, ECLI:NL:HR:1989:AD5725.


Uitspraak van de Afdeling van 1 maart 2023, ECLI:NL:RVS:2023:772.


Zie de rechtsoverwegingen 9.7 tot en met 9.14 van de onder voetnoot 25 genoemde uitspraak.


Kamerstukken II 2025/26, 36 871, nr. 3 (MvT Uitvoeringswet), p. 223-225.


MvT Uitvoeringswet, p. 7 en 122.


MvT Uitvoeringswet, p. 122.


MvT Uitvoeringswet, p. 122.


MvT Uitvoeringswet, p. 122.


MvT Uitvoeringswet, p. 123.


MvT Uitvoeringswet, p. 123.


Kamerstukken II 2025/26, 36 871, nr. 4 (nader rapport), p. 34-35.


Kamerstukken II 2025/26, 36 871, nr. 4, p. 34-35. Zie ook artikel 40, eerste lid van de Kvo en artikel 45b, vierde lid van de Vw.


Kamerstukken II 2025/2026, 36 871, nr. 6, p. 62.


Kamerstukken II 2025/2026, 36 871, nr. 6, p. 62.


Kamerstukken II 2025/2026, 36 871, nr. 6, p. 137.


De arresten van het Hof van 15 oktober 2009, Audiolux, ECLI:EU:C:2009:626, punt 63, en van 29 oktober 2009, NCC Construction Danmark, ECLI:EU:C:2009:669, punten 42 en 45.


Zie de uitspraak van de Afdeling van 29 mei 2024, ECLI:NL:RVS:2024:2230, r.o. 5.4 en 5.5.


Zie het arrest van het Hof van 7 juni 2005, in de zaak C-17/03, ECLI:EU:C:2005:362, punt 80-81.


Zie het arrest van het Hof van 3 september 2015, in de zaak C-89/14, ECLI:EU:C:2015:537, punt 37-38.
Link naar deze uitspraak