Inloggen 
 

 Registreren
 Wachtwoord vergeten?


Terug naar het beginscherm

 
 
 
Neem contact op met de Agro-advieslijn:
0570-657417 (Houtsma Bedrijfsadvies)
ECLI:NL:RBDHA:2026:34283 
 
Datum uitspraak:18-11-2026
Datum gepubliceerd:20-11-2026
Instantie:Rechtbank Den Haag
Zaaknummers:NL25.49262
Rechtsgebied:Vreemdelingenrecht
Indicatie:Beroep ongegrond. Mvv-aanvraag terecht afgewezen. Geen bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen eiser en zijn broer. Zorgvuldigheidsgebrek door schending hoorplicht gepasseerd met artikel 6:22 Awb.
Trefwoorden:levensonderhoud
 
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Amsterdam

Bestuursrecht

Zaaknummer: NL25.49262

V-nummer: [V-nummer]

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , eiser
(gemachtigde: mr. M.L. van Leer),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. V.J.C.M. Tielemans).

Samenvatting


1.1.
Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiser voor een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv). Eiser is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.



1.2.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Eiser krijgt dus geen gelijk. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.




Procesverloop


2.1.
Eiser is geboren op [geboortedag] 2003 en heeft de Afghaanse nationaliteit. Eiser heeft op 7 maart 2023 een aanvraag ingediend voor een mvv, voor verblijf als familie- of gezinslid bij zijn broer, [broer] (referent) op grond van artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).



2.2.
Met het primaire besluit van 30 december 2024 heeft verweerder deze aanvraag afgewezen. Volgens verweerder heeft eiser de familierechtelijke relatie en identiteit niet aannemelijk gemaakt. Verweerder heeft eiser echter het voordeel van de twijfel gegeven. Maar verweerder is tot de conclusie gekomen dat geen sprake is van familieleven in de zin van artikel 8 van het EVRM, omdat geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Daarom heeft verweerder geen nader onderzoek gedaan naar de familierechtelijke relatie en identiteit van eiser.



2.3.
Met het bestreden besluit van 17 november 2025 op het bezwaar van eiser heeft verweerder het bezwaar van eiser ongegrond verklaard en is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven. Verweerder heeft zich onverminderd op het standpunt gesteld dat geen sprake is van familieleven in de zin van artikel 8 van het EVRM.



2.4.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.



2.5.
De rechtbank heeft het beroep op 14 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben referent, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van verweerder deelgenomen.




Beoordeling door de rechtbank

3. De rechtbank beoordeelt of verweerder de aanvraag van eiser voor een mvv terecht heeft afgewezen.


Bijkomende elementen van afhankelijkheid


4. Uit rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (het Hof) volgt dat bij relaties tussen meerderjarige familieleden voor het aannemen van beschermenswaardig familie- of gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM sprake moet zijn van emotionele banden die het gangbare overstijgen (‘more than the normal emotional ties’). Om te bepalen of hiervan sprake is, kijkt het Hof of sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid (‘additional elements of dependancy’). Het al dan niet bestaan van een dergelijk familie- of gezinsleven is in essentie een kwestie van feitelijke aard en afhankelijk van het daadwerkelijk bestaan van hechte persoonlijke banden. Elementen die hierbij relevant kunnen zijn, zijn samenwoning, de mate van financiële en emotionele afhankelijkheid, de gezondheid van betrokkenen en de banden met het land van herkomst.


Samenwoning



5.1.
Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende rekening heeft gehouden met de omstandigheid dat referent na het overlijden van zijn vader een andere rol kreeg binnen het gezin, gelijk als die van zijn vader. Eiser voert verder aan dat verweerder hem niet kan tegenwerpen dat hij al tien jaar niet meer samenwoont met referent. Dat is niet aan referent te wijten. Referent had eerder een aanvraag voor gezinshereniging kunnen indienen als verweerder bij zijn aanvraag van 10 september 2015 rekening had gehouden met de kennis uit een iMMO-rapport.



5.2.
De rechtbank overweegt als volgt. Verweerder heeft aangenomen dat er door het overlijden van de vader waarschijnlijk sprake was van een intensievere vorm van samenwonen. Volgens verweerder maakt die enkele omstandigheid echter nog niet dat sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. De rechtbank volgt verweerder in dit standpunt. De enkele omstandigheid dat eiser en referent lange tijd hebben samengewoond is op zichzelf namelijk onvoldoende om bijkomende elementen van afhankelijkheid aan te nemen. Dat het mogelijk niet aan referent te wijten is dat hij al tien jaar niet meer samenwoont met eiser, maakt het voorgaande niet anders.


Exclusiviteit financiële afhankelijkheid




6.1.
Verweerder heeft gesteld dat niet is aangetoond dat referent exclusief financieel afhankelijk is van referent, nu is verklaard dat eiser zelf ook werkt en inkomen heeft. Eiser wijst erop dat hetgeen hij zelf kan verdienen bij lange na niet voldoende is om in zijn eigen levensonderhoud te voorzien. Daarbij is eiser illegaal in Iran.



6.2.
De rechtbank overweegt hiertoe als volgt. Verweerder heeft zich op het standpunt gesteld dat geen sprake is van financiële afhankelijkheid. De rechtbank volgt verweerder hierin, nu eiser geen bewijsstukken heeft overgelegd van de financiële afhankelijkheid. De enkele verklaring dat daar sprake van is, is onvoldoende. De stelling van eiser dat hij niet in zijn levensonderhoud kan voorzien is ook onvoldoende om aan te nemen dat referent financieel voor hem zorgt. Ook dat is niet onderbouwd met stukken. Bovendien heeft hij in Iran andere familieleden die hem mogelijk kunnen ondersteunen.


Sterke emotionele afhankelijkheid




7.1.
Eiser voert aan dat sprake is van een zeer sterke emotionele afhankelijkheid. Eiser en referent hebben alleen elkaar nog en hebben elkaar hard nodig. Uit het iMMO-rapport blijkt dat de stemmingsklachten en paranoïde klachten van referent ook voortkomen uit het gemis van zijn familie.



7.2.
De rechtbank heeft allereerst gezien dat referent zeer kwetsbaar is en wil daar niet aan afdoen. De rechtbank heeft ook gezien dat uit het iMMO-rapport volgt dat de klachten van referent lijken voort te komen uit het gemis van zijn familie. De rechtbank begrijpt de wens van referent om eiser bij zich in Nederland te hebben. Uit het rapport en verder uit het dossier blijkt echter niet zo expliciet dat voor het slagen van de behandeling van referent de aanwezigheid van zijn broer in Nederland noodzakelijk is. Dat referent zijn broer mist en dat dit gemis bijdraagt aan zijn klachten, is onvoldoende om aan te nemen dat hij voor zijn behandeling of zijn dagelijks functioneren van eiser afhankelijk is. De rechtbank is daarom van oordeel dat verweerder de emotionele afhankelijkheid terecht niet zodanig sterk heeft geacht om bijkomende elementen van afhankelijkheid aan te nemen.


Objectieve belemmering




8.1.
Eiser wijst erop dat sprake is van een objectieve belemmering om het gezinsleven uit te oefenen in Afghanistan. Daarom kan verweerder hem niet tegenwerpen dat hij banden heeft met Afghanistan. Eiser wijst er verder op dat de banden van eiser met Iran beperkt zijn, omdat hij daar geen rechtmatig verblijf heeft. Hij loopt het gevaar te worden teruggestuurd naar Afghanistan en kan daarom geen leven opbouwen in Iran en amper tot geen inkomsten genereren.



8.2.
De rechtbank overweegt als volgt. Referent is in het bezit gesteld van een verblijfsvergunning asiel, omdat hij niet kan terugkeren naar zijn land van herkomst: Afghanistan. Eiser verblijft echter in Iran. Verweerder heeft gesteld dat sprake is van een objectieve belemmering voor Afghanistan, maar niet voor Iran. Eiser heeft ook op de zitting aangegeven dat hij zijn familie in Iran soms ook bezoekt. Dat eiser onder moeilijke omstandigheden in Iran verblijft, omdat hij daar illegaal verblijft en daar momenteel een oorlog gaande is, is voor verweerder geen aanleiding om aan te nemen dat sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid met referent. Eiser verblijft namelijk al sinds 2013 in Iran. De algemene politieke situatie en de veiligheidssituatie voor Afghanen in Iran wordt door verweerder niet betrokken in het beoordelingskader van uitoefening van gezinsleven in het kader van artikel 8 van het EVRM. De rechtbank volgt verweerder in dit standpunt. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder op grond van deze omstandigheden niet hoeven aan te nemen dat sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid.


Tussenconclusie bijkomende elementen van afhankelijkheid


9. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder alle factoren voldoende in samenhang betrokken en is verweerder op grond daarvan terecht tot de conclusie gekomen dat geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid.


Schending hoorplicht




10.1.
Eiser voert aan dat verweerder ten onrechte heeft afgezien van het houden van een hoorzitting. Het had op de weg van verweerder gelegen om over de wederzijdse afhankelijkheid meer duidelijkheid te krijgen door middel van een hoorzitting.



10.2.
Het is vaste rechtspraak dat het horen in bezwaar als uitgangspunt moet worden genomen. Het horen in de bezwaarfase vormt een essentieel onderdeel van die procedure. Hierop kan slechts een uitzondering worden gemaakt als er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel mogelijk is dat wat in bezwaar is aangevoerd, niet tot een ander standpunt kan leiden dan het standpunt in het primaire besluit. Een bezwaar kan dan kennelijk ongegrond worden verklaard. Met deze uitzondering op de hoorplicht moet terughoudend worden omgegaan.



10.3.
De rechtbank is het met eiser eens dat verweerder niet heeft kunnen afzien van het houden van een hoorzitting in de bezwaarfase. Het gaat hier namelijk om een zaak waarin artikel 8 van het EVRM een rol speelt. De feiten en omstandigheden van het geval zijn daarom op meerdere besluitonderdelen van belang. Daarbij gaat het om een kwetsbare referent en verweerder was ook bekend met de kwetsbare situatie van referent. Dat had voor verweerder aanleiding moeten zijn om referent in de bezwaarfase te horen. Nu verweerder dat niet heeft gedaan, kleeft er een zorgvuldigheidsgebrek aan het bestreden besluit.



10.4.
De rechtbank is echter van oordeel dat referent en eiser niet zijn benadeeld door dit gebrek. Op de zitting bij de rechtbank heeft referent zijn verhaal kunnen doen. Hij heeft verteld dat hij niemand vertrouwd en dat hij steun nodig heeft van zijn familie. Hij heeft ook verteld dat korte reizen naar Iran moeilijk voor hem zijn, omdat hij zijn familie dan maar kort ziet en hij hen daarna nog meer mist. Voor referent is het contact op afstand niet genoeg, omdat hij een vriend en een soms een knuffel nodig heeft. De rechtbank heeft goed naar dit verhaal van referent geluisterd en heeft dit meegenomen bij haar overwegingen in deze uitspraak. Naar het oordeel van de rechtbank maakt de kwetsbaarheid van referent echter niet dat verweerder in dit geval had moeten aannemen dat sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. De rechtbank ziet daarom aanleiding om het zorgvuldigheidsgebrek te passeren met toepassing van artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).




Conclusie en gevolgen


11.1.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat verweerder de aanvraag van eiser voor een mvv terecht heeft afgewezen. Eiser krijgt dus geen gelijk.



11.2.
Omdat de rechtbank artikel 6:22 van de Awb heeft toegepast, moet verweerder het griffierecht aan eiser vergoeden. Ook krijgt eiser een vergoeding van zijn proceskosten. De vergoeding is met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de rechtsbijstand door een gemachtigde krijgt eiser een vast bedrag per proceshandeling. In beroep heeft elke proceshandeling een waarde van € 934,-. De gemachtigde van eiser heeft een beroepschrift ingediend en aan de zitting van de rechtbank deelgenomen. De vergoeding bedraagt dan in totaal € 1.868,-.




Beslissing

De rechtbank:


verklaart het beroep ongegrond;


bepaalt dat verweerder het griffierecht van € 194,- aan eiser moet vergoeden;


veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.



Deze uitspraak is gedaan door mr. L.Z. Achouak El Idrissi, rechter, in aanwezigheid van mr.I.G.A. Karregat, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:


Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.


Zie bijvoorbeeld de uitspraak van het Hof van 12 januari 2010, ECLI:CE:ECHR:2010:0112JUD004748606 (Khan t. het Verenigd Koninkrijk), onder 32.


Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State(de Afdeling) van 27 maart 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1188.


Zie onder meer het arrest van het Hof van 17 april 2012, Kof en Liberda tegen Oostenrijk, app.no. 1598/06.


Instituut voor Mensenrechten en Medisch Onderzoek.


Dit volgt uit de uitspraak van de Afdeling van 6 juli 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1918.


Zie de uitspraak van de Afdeling van 20 april 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1137.
Link naar deze uitspraak